Where Eternity Awaits
The northern winds carried the vision of a time yet to be
When the cold breath of evil once ascends from it's throne
To join me as one with the night, in the light of moon
To let me inhale the mist of my sorrows
Let them flow through my veins and awaken the malice
The convulsion to be reborn like Fenris unbound from its chains
So that I could forever wander in search for his morbid heart
And leave behind just the footsteps in the snow.
Towards a gate between life and oneness with darkness
On a path made of crushed joyless frozen flowers
I will never look behind me, the desolate dark awaits
Only once reaching out to crush the memory of life
Wandering into the endless depths of the dying horizon
To disappear in the raging funeral snowfall
In obscurity, encircled by the coiling shapes in ice
With eyes staring into the silent infinity where eternity awaits...
Waar de Eeuwigheid Wacht
De noordelijke winden droegen de visie van een tijd die nog moet komen
Wanneer de koude adem van het kwaad eenmaal opstijgt van zijn troon
Om samen met de nacht één te worden, in het licht van de maan
Om de mist van mijn verdriet in te ademen
Laat ze door mijn aderen stromen en de kwade opwinding wekken
De convulsie om herboren te worden als Fenris, ongebonden van zijn ketens
Zodat ik voor altijd kan zwerven op zoek naar zijn morbide hart
En alleen de voetstappen in de sneeuw achterlaten.
Tussen leven en eenheid met de duisternis, naar een poort
Op een pad gemaakt van verkrampte, vreugdeloze, bevroren bloemen
Ik zal nooit achterom kijken, de desolate duisternis wacht
Slechts eenmaal reikend om de herinnering aan het leven te verpletteren
Zwevend in de eindeloze diepten van de stervende horizon
Om te verdwijnen in de razende begrafenis sneeuwval
In de duisternis, omringd door de kronkelige vormen in ijs
Met ogen die staren in de stille oneindigheid waar de eeuwigheid wacht...