...Of the Night
In an arcade of woods in a sombre forest
I rise my hand in a devoted hail
To the obscure Horns that lead me
To my black desting to grow humble
As the funeral breeze blows in my face
and runs through my blonde hair
I know who I am: A dweller of a palace encircled in the mist
I see the fullmoon behind the grim branches
Like the unspeakable truth in this soil
They both give a vision of a purified mind
A black heart has knowingly burned
all that is impure from this forest of sorrow
and everything that is not of Satan
To each man his own, and to me this silence
The serenity that awaits for the beastly roar
To awaken the somber kingdom given to me
In the darkness, still so far far away
A gate waits for me to enter the circle
The eternal cycle of death and of the night.
...Van de Nacht
In een arcade van bomen in een sombere bossen
Steek ik mijn hand op in een toegewijde groet
Naar de duistere Hoorns die me leiden
Naar mijn zwarte bestemming om nederig te groeien
Terwijl de begrafenisbries in mijn gezicht waait
En door mijn blonde haar strijkt
Weet ik wie ik ben: Een bewoner van een paleis omhuld in de mist
Ik zie de volle maan achter de grimmige takken
Als de onuitsprekelijke waarheid in deze grond
Ze geven beiden een visie van een gereinigde geest
Een zwart hart heeft bewust verbrand
Alles wat onzuiver is uit dit bos van verdriet
En alles wat niet van Satan is
Aan elke man zijn eigen, en voor mij deze stilte
De sereniteit die wacht op het beestachtige gebrul
Om het sombere koninkrijk dat mij gegeven is te wekken
In de duisternis, nog zo ver weg
Een poort wacht op mij om de cirkel binnen te gaan
De eeuwige cyclus van de dood en van de nacht.