Metanoia
The sands of time no longer
Speak in tongues of persuasion
An ocean changed in form and
Sound to swallow thee
The dust of silence procreates
But fades immediately as I observe
The sphinxes vanish in the winds
I know his day is nigh
I know the night must die
Revealing lasting peace
Beyond all fragile woe
I feel the void extending
I feel the self transcending
Dimensions falling down
Beneath the open eye
I look around myself and witness
Dreams and dreams and dreams
I am surrounded but untouched
By all things ill-conceived
The strangest forms appear
To me in everlasting streams
To renew illusion's seed that
No thing will ever be relieved
Void is mind itself
And mind itself is void
A presence of the absence
Of will is speaking from
Beyond the veils of lunacy
Reminding me of what I am
I know the I is falling
I know these roots are sprawling
For benediction comes through
Him who is in all
I feel them flowing through my veins
I feel them slowly breaking chains
And reason resignates with unexpected grace
Receive the silent voice
The sound of transformation
Receive the silent voice
The sound of transformation
Flame of consciousness, flame of knowledge
Flow through me and pervade my physical body
Pervade my higher spirit, light my path and every
Step I take, so that I am able to guide myself
To wander in brightness and with fortitude
The mountains of being and the depths of reality
And give me the strength to surrender to whatever
Is and may be with silence and acceptance
Metanoia
De zandkorrels van de tijd spreken niet meer
In tongen van overtuiging
Een oceaan veranderd in vorm en
Geluid om jou te verslinden
Het stof van stilte voortbrengt
Maar vervaagt onmiddellijk als ik observeer
De sfinxen verdwijnen in de winden
Ik weet dat zijn dag nabij is
Ik weet dat de nacht moet sterven
Om blijvende vrede te onthullen
Voorbij alle kwetsbare ellende
Ik voel de leegte zich uitbreiden
Ik voel het zelf transcenderen
Dimensies vallen neer
Onder het open oog
Ik kijk om me heen en zie
Dromen en dromen en dromen
Ik ben omringd maar onaangeraakt
Door alle slecht bedachte dingen
De vreemdste vormen verschijnen
Voor mij in eeuwige stromen
Om de zaad van illusie te vernieuwen
Dat niets ooit zal worden verlicht
Leegte is de geest zelf
En de geest zelf is leegte
Een aanwezigheid van de afwezigheid
Van wil spreekt vanuit
Voorbij de sluiers van waanzin
En herinnert me aan wie ik ben
Ik weet dat het ik valt
Ik weet dat deze wortels zich verspreiden
Want zegen komt door
Hem die in alles is
Ik voel ze door mijn aderen stromen
Ik voel ze langzaam ketens breken
En rede resoneert met onverwachte genade
Ontvang de stille stem
Het geluid van transformatie
Ontvang de stille stem
Het geluid van transformatie
Vlam van bewustzijn, vlam van kennis
Stroom door mij en doordring mijn fysieke lichaam
Doordring mijn hogere geest, verlicht mijn pad en elke
Stap die ik zet, zodat ik mezelf kan leiden
Om te dwalen in helderheid en met moed
De bergen van het bestaan en de diepten van de realiteit
Geef me de kracht om te overgeven aan wat er ook is
En kan zijn met stilte en acceptatie