Lágrimas Forzadas
El día que me toque irme, no quiero ver lágrimas forzadas
Ni abrazos que nunca llegaron vida, solo levanten la mirada al cielo
Y digan en voz baja ya descanso, porque tal vez este mundo nunca fue para mí
Pero hice lo que pude con lo que tuve
Cuando me muera no quiero que me lloren, mejor miren al cielo y digan ya se fue
Se fue aquel loco que andaba perdido, que en su silencio aprendió a querer
No me lleven flores que nunca llegaron, y palabras lindas que no escuche
Porque en vida fui poco pa' muchos ojos, en soledad fue donde me encontré
Camine despacio entre tantas sombras, con mil historias que nadie leyó
Fui invisible en medio de todos, pero mi alma nunca se rindió
No me entierren con tumbas de lujos, si en vida nunca supe lo que es
Déjenme una caja de madera sencilla, y que la tierra me abrace después
Y si preguntan quien fui en este mundo, no cambien nada díganlo así
Un loco serio de poco amigos enojón, pero siempre fui fiel a mi
No tuve riquezas ni grandes aplausos, ni fui importante pa la multitud
Pero tuve sueños que guarde en el pecho, y cicatrices que me dio la vida en cruz
A veces quise gritar lo que sentía, pero el orgullo me hizo callar
Y aunque por dentro todo me dolía, aprendí solo a disimular
Fui de los que aman aun que no les toque, de los que dan sin recibir
Y aunque muchas veces me sentí perdido, nuca deje de resistir
Y si alguna vez les falle o no supe estar cuando más me necesitaban perdón
Si algún día les falte el respeto les pido disculpa de todo corazón
Porque, aunque a veces fui duro o dije cosas que no debía, nunca fue con mala intención
También fui humano, también me equivoqué
También cargue cosas por dentro que nunca supe cómo explicar
Y si alguna vez me notaron distante no era que no quisiera
Era que no sabía como acercarme
Casi no existía pa este mundo loco, nadie notaba si estaba o no
Pero hubo noches donde el cielo sabe, todo lo que mi alma lloro
No fui ejemplo ni quise ser santo, solo fui alguien tratando de vivir
Con errores grandes y pasos en falso, pero siempre luchando por seguir
No me entierren con tumbas de lujos, porque eso nunca fue para mi
Solo madera y un poco de tierra: Y un padre nuestro al partir
Y cuando miren arriba en la noche, si una estrella les hace pensar
Tal vez sea yo diciéndoles que di todo, ya estoy bien no hay porque llorar
Recuérdenme como fui sin adornos, sin mentiras, un loco
Un poco enojón, pero real en un mundo que casi nunca me vio
Gedwongen Tranen
De dag dat ik moet gaan, wil ik geen gedwongen tranen zien
Geen omhelzingen die nooit zijn gekomen, leven, kijk gewoon omhoog naar de lucht
En zeg zachtjes, ik rust nu, want misschien was deze wereld nooit voor mij
Maar ik deed wat ik kon met wat ik had
Als ik doodga, wil ik niet dat jullie om me huilen, kijk liever naar de lucht en zeg, hij is weg
Die gek die verloren rondliep, die in zijn stilte leerde houden van
Breng me geen bloemen die nooit zijn gekomen, en mooie woorden die ik niet hoorde
Want in leven was ik weinig voor veel ogen, in eenzaamheid vond ik mezelf
Ik liep langzaam tussen zoveel schaduwen, met duizend verhalen die niemand las
Ik was onzichtbaar tussen iedereen, maar mijn ziel gaf nooit op
Begraaf me niet met luxe graven, als ik in leven nooit wist wat dat was
Laat me een eenvoudige houten kist, en laat de aarde me daarna omarmen
En als ze vragen wie ik was in deze wereld, verander niets, zeg het zo
Een serieuze gek met weinig vrienden, maar altijd trouw aan mezelf
Ik had geen rijkdom of grote applaus, en ik was niet belangrijk voor de menigte
Maar ik had dromen die ik in mijn borst bewaarde, en littekens die het leven me gaf in kruis
Soms wilde ik schreeuwen wat ik voelde, maar trots deed me zwijgen
En hoewel alles van binnen pijn deed, leerde ik alleen te doen alsof
Ik was een van degenen die houden, ook al krijgen ze het niet terug, van degenen die geven zonder te ontvangen
En hoewel ik me vaak verloren voelde, gaf ik nooit op
En als ik jullie ooit in de steek heb gelaten of niet wist te zijn wanneer jullie me het meest nodig hadden, sorry
Als ik ooit respectloos was, bied ik mijn excuses aan vanuit mijn hart
Want, hoewel ik soms hard was of dingen zei die ik niet had moeten zeggen, was het nooit met slechte bedoelingen
Ik was ook mens, ik maakte ook fouten
Ik droeg ook dingen van binnen die ik nooit kon uitleggen
En als jullie me ooit afstandelijk opmerkte, was het niet omdat ik niet wilde
Het was omdat ik niet wist hoe ik dichterbij moest komen
Ik bestond bijna niet voor deze gekke wereld, niemand merkte of ik er was of niet
Maar er waren nachten waarin de lucht weet, alles wat mijn ziel huilde
Ik was geen voorbeeld en wilde geen heilige zijn, ik was gewoon iemand die probeerde te leven
Met grote fouten en misstappen, maar altijd vechtend om door te gaan
Begraaf me niet met luxe graven, want dat was nooit voor mij
Gewoon hout en een beetje aarde: en een Onze Vader bij het vertrek
En wanneer jullie omhoog kijken in de nacht, als een ster jullie aan het denken maakt
Misschien ben ik het die jullie zegt dat ik alles heb gegeven, ik ben oké, er is geen reden om te huilen
Vergeet me zoals ik was, zonder versieringen, zonder leugens, een gek
Een beetje chagrijnig, maar echt in een wereld die me bijna nooit zag