Dalla Pace Del Mare Lontano
Dalla pace del mare lontano
Fino alle verdi e trasparenti onde
Dove il silenzio non ha più richiamo
E tutto si confonde
Dalle lagune grigie e nere
Dal faticare senza riposo
Dalla sete alla fame allo spavento
Al più segreto tormento
Avemmo padri avemmo madri
Fratelli amici e conoscenti
Ed imparammo a dare un nome nuovo
Ai nostri sentimenti
E così un giorno a camminare
Su questa terra sotto a un sole avaro
Per un amore che sembrava dolce e
E si é scoperto amaro
Ma è solo un'eco nel vento
Nel vento che mi risponde
Venga la pace dal mare lontano
Venga il silenzio dalle onde
E in mezzo al mare c'è un punto lontano
Così lontano dalle case e dal porto
Dove la voce delle cose più care
E' soltanto un ricordo
Ma da quel punto in poi
Non si distingue più
La linea d'ombra confonde
Ricordi e persone nel vento
Avemmo padri avemmo madri
Fratelli amici e conoscenti
Ed imparammo a dara un nome nuovo
Ai nostri sentimenti
E così un giorno a camminare
Sopra la terra sotto al sole avaro
Per un amore che sembrava dolce
E si é scoperto amaro
Ma è solo un'eco nel vento
Nel vento che mi risponde
Venga la pace dal mare lontano
Venga il silenzio dalle onde
Ma è solo un'eco nel vento
Nel vento che mi risponde
Venga la pace dal mare lontano
Venga il silenzio dalle onde.
Van de Rust van de Verre Zee
Van de rust van de verre zee
Tot de groene en transparante golven
Waar de stilte geen roep meer heeft
En alles vervaagt
Van de grijze en zwarte lagunes
Van het zwoegen zonder rust
Van de dorst naar honger en angst
Naar de diepste kwelling
We hadden vaders, we hadden moeders
Broers, vrienden en kennissen
En we leerden een nieuwe naam te geven
Aan onze gevoelens
En zo op een dag te wandelen
Op deze aarde onder een gierige zon
Voor een liefde die zoet leek en
Die bitter bleek te zijn
Maar het is slechts een echo in de wind
In de wind die me antwoordt
Komt de vrede van de verre zee
Komt de stilte van de golven
En midden op zee is er een verre plek
Zo ver weg van de huizen en de haven
Waar de stem van de dierbaarste dingen
Slechts een herinnering is
Maar vanaf dat punt
Is het niet meer te onderscheiden
De schaduwlijn verwart
Herinneringen en mensen in de wind
We hadden vaders, we hadden moeders
Broers, vrienden en kennissen
En we leerden een nieuwe naam te geven
Aan onze gevoelens
En zo op een dag te wandelen
Op de aarde onder de gierige zon
Voor een liefde die zoet leek
En die bitter bleek te zijn
Maar het is slechts een echo in de wind
In de wind die me antwoordt
Komt de vrede van de verre zee
Komt de stilte van de golven
Maar het is slechts een echo in de wind
In de wind die me antwoordt
Komt de vrede van de verre zee
Komt de stilte van de golven.