Rosas Negras
Eee!
Eoooo
ooouuu!!
Eeee!
Un atardecer de espinas me cuenta su vida
no hay marcha atras sin su mirar
demuestra la impotencia,no sabes cuando dejara de andar
por este mundo loco del que no sabemos na'
estamos de prestao,no logramos valorar lo que nos da
el blanco añil,la pulcra oscurida
a veces elejis tu a veces te lo impondra
Rosas negras golpean su pecho
todo negro se dibuja en su interior
pintaria unos destellos
para poner el cielo en su corazon
rosas negras golpean su pecho
las agujas del reloj son su dolor ooo
llora en silencio
Un atarcedecer de espinas me cuenta su vida
algunas ni lo pueden contar ya
y en su seso se esconde la penumbra
la pena de su familia
soy uno mas y no puedo hacer na'
pa parar su dolor y el de la demas
pero al menos dejenme decirles
que no esta sola
que luches por salir adelante
señora usted puede ganarle al cancer
Rosas negras golpean su pecho
todo negro se dibuja en su interior
pintaria unos destellos
para poner el cielo en su corazon
rosas negras golpean su pecho
las agujas del reloj son su dolor ooo
llora en silencio
Y en el umbral de la muerte adelantada
oi como ella le gritaba
no dejes una sola claridad en mi lecho
pero piedad con mis hijas y su pecho
Y en el umbral de la muerte adelantada
oi como ella le gritaba
pero piedad con mis hijas y su pecho
Rosas negras golpean su pecho
todo negro se dibuja en su interior
pintaria unos destellos
para poner el cielo en su corazon
rosas negras golpean su pecho
las agujas del reloj son su dolor ooo
llora en silencio
Rosas negras golpean su pecho
todo negro se dibuja en su interior
pintaria unos destellos
para poner el cielo en su corazon(su corazon)
rosas negras golpean su pecho(uuu)
las agujas del reloj son su dolor (eee)ooo
llora en silencio
Zwarte Rozen
Eee!
Eoooo
ooouuu!!
Eeee!
Een zonsondergang vol doornen vertelt zijn leven
geen weg terug zonder zijn blik
het toont de machteloosheid, je weet niet wanneer hij stopt met lopen
in deze gekke wereld waar we niets van weten
we zijn geleend, we waarderen niet wat ons gegeven wordt
het witte indigo, de pure duisternis
soms kies je, soms wordt het je opgelegd
Zwarte rozen slaan op zijn borst
alles zwart tekent zich af in zijn binnenste
ik zou wat vonken schilderen
om de lucht in zijn hart te brengen
zwarte rozen slaan op zijn borst
de wijzers van de klok zijn zijn pijn ooo
huilt in stilte
Een zonsondergang vol doornen vertelt zijn leven
sommigen kunnen het al niet meer vertellen
en in zijn hoofd schuilt de schemering
de pijn van zijn familie
ik ben één van hen en ik kan niets doen
om zijn pijn en die van anderen te stoppen
maar laat me in ieder geval zeggen
dat hij niet alleen is
dat hij moet vechten om vooruit te komen
mevrouw, u kunt kanker overwinnen
Zwarte rozen slaan op zijn borst
alles zwart tekent zich af in zijn binnenste
ik zou wat vonken schilderen
om de lucht in zijn hart te brengen
zwarte rozen slaan op zijn borst
de wijzers van de klok zijn zijn pijn ooo
huilt in stilte
En op de drempel van de voortijdige dood
hoorde ik hoe zij schreeuwde
laat geen enkele helderheid achter op mijn bed
maar heb medelijden met mijn dochters en hun borst
En op de drempel van de voortijdige dood
hoorde ik hoe zij schreeuwde
maar heb medelijden met mijn dochters en hun borst
Zwarte rozen slaan op zijn borst
alles zwart tekent zich af in zijn binnenste
ik zou wat vonken schilderen
om de lucht in zijn hart te brengen
zwarte rozen slaan op zijn borst
de wijzers van de klok zijn zijn pijn ooo
huilt in stilte
Zwarte rozen slaan op zijn borst
alles zwart tekent zich af in zijn binnenste
ik zou wat vonken schilderen
om de lucht in zijn hart te brengen (zijn hart)
zwarte rozen slaan op zijn borst (uuu)
de wijzers van de klok zijn zijn pijn (eee)ooo
huilt in stilte