Los Sonidos Del Silencio
Vieja amiga oscuridad
Otra vez quisiera hablar
Porque he tenido nuevamente
Una visión que suavemente
Iba cambiando mi manera de pensar
La oigo hablar
La escucho en el silencio
En sueños caminaba yo
Entre la niebla y la ciudad
Por calles frías desoladas
Cuando una luz blanca y helada
Hirió mis ojos
Y también hirió la oscuridad
La vi brillar
La veo en el silencio
En la desnuda luz mire
Vi mil personas tal vez mas
Gente que hablaba sin poder hablar
Gente que oía sin poder oír
Y un sonido que
Los envolvía sin piedad
Lo puedo oír
Sonidos del silencio
Entonces yo les quise hablar
Entonces los quise ayudar
Quise sentirlos como hermanos
Quise tomarlos de las manos
Pero no podían
No podían despertar
Y entender
De un día en el silencio
Se arrodillaban a rezar
Aquella luz era su dios
Yo les grite que despertaran
Que la verdad allí no estaba
Que los profetas no, no son luces de neón
Y que dios
Siempre habla en el silencio
De Geluiden van de Stilte
Oude vriendin duisternis
Weer wil ik praten
Want ik heb opnieuw
Een visie die zachtjes
Mijn manier van denken veranderde
Ik hoor haar praten
Ik hoor haar in de stilte
In dromen liep ik
Tussen de mist en de stad
Over koude verlaten straten
Toen een witte en ijzige lichtstraal
Mijn ogen verwondde
En ook de duisternis verwondde
Ik zag het stralen
Ik zie het in de stilte
In het blote licht keek ik
Zag misschien wel duizend mensen
Mensen die spraken zonder te kunnen praten
Mensen die hoorden zonder te kunnen horen
En een geluid dat
Hen genadeloos omhulde
Ik kan het horen
Geluiden van de stilte
Toen wilde ik met hen praten
Toen wilde ik hen helpen
Ik wilde hen voelen als broeders
Ik wilde hen bij de handen nemen
Maar ze konden niet
Ze konden niet ontwaken
En begrijpen
Eén dag in de stilte
Ze knielden om te bidden
Dat licht was hun god
Ik schreeuwde dat ze moesten ontwaken
Dat de waarheid daar niet was
Dat profeten geen neonlichten zijn
En dat god
Altijd spreekt in de stilte