Les Eaux de Mars (feat. Zap Mama)
Un pas, une pierre, un chemin qui chemine,
Un reste de racine, c'est un peu solitaire,
C'est un éclat de verre, c'est la vie, le soleil,
C'est la mort, le sommeil, c'est un piège entr'ouvert.
Un arbre millénaire, un noeud dans le bois,
C'est un chien qui aboie, c'est un oiseau dans l'air,
C'est un tronc qui pourrit, c'est la neige qui fond,
Le mystère profond, la promesse de vie.
C'est le souffle du vent au sommet des collines,
C'est une vieille ruine, le vide, le néant,
C'est la pluie qui jacasse, c'est l'averse qui verse
Des torrents d'allégresse, ce sont les eaux de mars.
C'est le pied qui avance, à pas sûr, à pas lent,
C'est la main qui se tend, c'est la pierre qu'on lance,
C'est un trou dans la terre, un chemin qui chemine,
Un reste de racine, c'est un peu solitaire.
C'est un oiseau dans l'air, un oiseau qui se pose,
Le jardin qu'on arrose, une source d'eau claire,
Une écharde, un clou, c'est la fièvre qui monte,
C'est un compte à bon compte, c'est un peu rien du tout.
Un poisson, un geste, comme du vif argent
C'est tout ce qu'on attend, c'est tout ce qui nous reste,
C'est du bois, c'est un jour le bout du quai,
Un alcool trafiqué, le chemin le plus court.
C'est le cri d'un hibou, un corps ensommeillé,
La voiture rouillée, c'est la boue, c'est la boue.
Un pas, un pont, un crapaud qui coasse,
C'est un chaland qui passe, c'est un bel horizon,
C'est la saison des pluies, c'est la fonte des glaces,
Ce sont les eaux de mars, la promesse de vie.
Une pierre, un bâton, c'est Joseph et c'est Jacques,
Un serpent qui attaque, une entaille au talon,
Un pas, une pierre, un chemin qui chemine,
Un reste de racine, c'est un peu solitaire.
C'est l'hiver qui s'efface, la fin d'une saison,
C'est la neige qui fond, ce sont les eaux de mars,
La promesse de vie, le mystère profond,
Ce sont les eaux de mars dans ton coeur tout au fond.
E pau, é pedra, é o fim do caminho
É um resto de toco, é um pouco sozinho...
Un pas, une pierre, un chemin qui chemine,
Un reste de racine, c'est un peu solitaire.
De Wateren van Maart (feat. Zap Mama)
Een stap, een steen, een pad dat verder gaat,
Een rest van een wortel, het is een beetje alleen,
Het is een stuk glas, het is het leven, de zon,
Het is de dood, de slaap, het is een open val.
Een duizendjarige boom, een knoop in het hout,
Het is een blaffende hond, het is een vogel in de lucht,
Het is een stam die verrot, het is de sneeuw die smelt,
Het diepe mysterie, de belofte van leven.
Het is de adem van de wind op de toppen van de heuvels,
Het is een oude ruïne, de leegte, het niets,
Het is de regen die kletst, het is de bui die stort
Stromen van vreugde, dat zijn de wateren van maart.
Het is de voet die vooruitgaat, met zekere, langzame stappen,
Het is de hand die zich uitstrekt, het is de steen die we gooien,
Het is een gat in de grond, een pad dat verder gaat,
Een rest van een wortel, het is een beetje alleen.
Het is een vogel in de lucht, een vogel die landt,
De tuin die we besproeien, een bron van helder water,
Een splinter, een spijker, het is de koorts die stijgt,
Het is een goede rekening, het is een beetje niets.
Een vis, een gebaar, als kwikzilver,
Het is alles wat we verwachten, het is alles wat ons rest,
Het is hout, het is op een dag het einde van de kade,
Een vervalst drankje, de kortste weg.
Het is de kreet van een uil, een lichaam dat slaapt,
De roestige auto, het is de modder, het is de modder.
Een stap, een brug, een kikker die kwakt,
Het is een schip dat voorbijgaat, het is een mooie horizon,
Het is het regenseizoen, het is het smelten van het ijs,
Dat zijn de wateren van maart, de belofte van leven.
Een steen, een stok, het is Jozef en het is Jakobus,
Een slang die aanvalt, een snee in de hiel,
Een stap, een steen, een pad dat verder gaat,
Een rest van een wortel, het is een beetje alleen.
Het is de winter die vervaagt, het einde van een seizoen,
Het is de sneeuw die smelt, dat zijn de wateren van maart,
De belofte van leven, het diepe mysterie,
Dat zijn de wateren van maart in jouw hart, diep van binnen.
E pau, é pedra, é o fim do caminho
É um resto de toco, é um pouco sozinho...
Een stap, een steen, een pad dat verder gaat,
Een rest van een wortel, het is een beetje alleen.
Escrita por: Antonio Carlos Jobim / Georges Moustaki