Zelão
Todo morro entendeu quando o Zelão chorou
Ninguém riu, ninguém brincou, e era Carnaval
No fogo de um barracão
Só se cozinha ilusão
Restos que a feira deixou
E ainda é pouco só
Mas assim mesmo o Zelão
Dizia sempre a sorrir
Que um pobre ajuda outro pobre até melhorar
Choveu, choveu
A chuva jogou seu barraco no chão
Nem foi possível salvar violão
Que acompanhou morro abaixo a canção
Das coisas todas que a chuva levou
Pedaços tristes do seu coração.
Zelão
Iedereen op de heuvel begreep toen Zelão huilde
Niemand lachte, niemand speelde, het was Carnaval
In het vuur van een barak
Wordt alleen maar illusie gekookt
Resten die de markt achterliet
En het is nog steeds te weinig
Maar toch zei Zelão
Altijd lachend
Dat een arme een andere arme helpt om te verbeteren
Het regende, het regende
De regen gooide zijn huisje op de grond
Het was niet eens mogelijk om de gitaar te redden
Die de liedjes naar beneden de heuvel volgde
Van al het spul dat de regen meenam
Triste stukjes van zijn hart.