En El Pajonal
Mateando en torno al fogón
Estamos con unos amigos esperando a que amanezca
¿Los Dogos? Durmiendo, enrollados debajo de la cruda helada
Las anécdotas pasadas surgen pa’ aliviar los nervios
Entreverándola con alguna broma que la risa arranca
De nuestras gargantas anudadas por la ansias
El Sol se hace de rogar, y el pajonal espera
El silêncio de la madrugada deja oír algún bufido lejano
Y el frío corre sobre nuestra espalda
Barro, água y totorales nos aguardan, alguna dura batalla y luego el trajín
Las dagas juegan en nuestras manos ansiosas, afiladas para la batalla
El resplandor de la alborada deja ver el campo abierto
Y más de uno levanta la vista como pa’ emprender el viaje
Mostrando el coraje que arrastra
Los perros se desperezan sabiendo que el momento está cerca y nosotros ya listos
Ordenes precisas para ellos, cuchillo, ansia y temor
Sin olvidar el optimismo que hace que el temor se convierta en coraje
Aguja e hilo pa’ matambrear a los canes en caso de ser necesario
Por que no siempre se gana y esas son las anécdotas que nos hacen titubear
Y que se cuentan muy pocas veces, pero que existen en nuestras sienes
Un “Nunca más dentro al pajonal”, se hace escuchar como un susurro
Pero a la semana entrante vuelve a desaparecer y se nos hace difícil no volver
Allí nos olvidamos del mundo y nuestros deseos que persisten en la montería
La libertad de ser presa o cazador, y eso es lo que importa
Sortear barro, água, o lo que sea que el pajonal saque a flote
Un flor de padrillo que nos haga sentir inútiles ante su salvaje fortaleza
Pegarse al fondo de un canal, verse acorralado
Ver que hasta el gaucho mas pintao, ya no quiera andar
Pero el cazador sabe cual es el límite, y la voluntad de saberse hombre
Hace que la guapeza acuda, y cargar con su propia osamenta y luego
La pelea... Con el hocicudo al frente cortando el aire con la vista buscando al rival, los perros están de tu lado, pero no por mucho tiempo
El cansancio también les llega, como a cualquier cristiano
Hasta el final donde llega la amparada, donde el alma vuelve al cuerpo
Donde los mates saben a batalla ganada, a nueva história de fogón
Donde el bocado se hace gustoso y ganado
Ya ven, no es tan difícil, pero no crean que es moco ‘e pavo, ansina es nomás
Están los que se animan y los que escuchan
Y ya los voy saludando pa’ que se queden pensando... Eso sí
Que el alma no les ande penando por no animarse
Así que, no lo ande pensando mucho, que es pa’ hombres el asunto
Que no es de gauchos el sentarse a esperar
Sepa que la vida es corta, y no sea cosa que termine
Y nunca dentre al pajonal
In Het Pajonal
Mate drinken rond het vuur
We zijn met vrienden aan het wachten tot de dageraad aanbreekt
De honden? Slapen, opgerold onder de bittere kou
De verhalen van vroeger komen naar boven om de zenuwen te verlichten
Tussendoor een grap die de lach uit onze kelen haalt
Die geketend zijn door de spanning
De zon laat op zich wachten, en het pajonal wacht
De stilte van de ochtend laat een verre zucht horen
En de kou kruipt over onze rug
Modder, water en riet wachten op ons, een zware strijd en dan de drukte
De dolken spelen in onze hongerige handen, scherp voor de strijd
De glans van de dageraad laat het open veld zien
En meer dan één kijkt op om de reis te beginnen
Toon de moed die je met je meedraagt
De honden rekken zich uit, wetende dat het moment nabij is en wij al klaar
Duidelijke opdrachten voor hen, mes, honger en angst
Vergeet de optimisme niet die angst in moed verandert
Naald en draad om de honden te slachten als het nodig is
Want je wint niet altijd en dat zijn de verhalen die ons doen twijfelen
Die maar weinig verteld worden, maar die in onze hoofden bestaan
Een "Nooit meer het pajonal in" klinkt als een fluistering
Maar de volgende week verdwijnt het weer en is het moeilijk om niet terug te keren
Daar vergeten we de wereld en onze verlangens die aanhouden in de jacht
De vrijheid om prooi of jager te zijn, dat is wat telt
Om modder, water of wat het pajonal ook maar opwerpt te omzeilen
Een bloeiende hengst die ons nutteloos laat voelen tegenover zijn wilde kracht
Zich vastklampen aan de bodem van een kanaal, zich ingesloten voelen
Zien dat zelfs de meest doorgewinterde gaucho niet meer wil gaan
Maar de jager weet waar de grens ligt, en de wil om een man te zijn
Zorgt ervoor dat de moed komt, en zijn eigen botten dragen en dan
De strijd... Met de snuit naar voren snijdend door de lucht op zoek naar de tegenstander, de honden staan aan je zijde, maar niet voor lang
De vermoeidheid komt ook bij hen, zoals bij elke christen
Tot het einde waar de bescherming komt, waar de ziel terugkeert naar het lichaam
Waar de mate smaakt naar een gewonnen strijd, naar een nieuw verhaal rond het vuur
Waar de hap smakelijk en verdiend is
Kijk, het is niet zo moeilijk, maar geloof niet dat het een eitje is, zo is het gewoon
Er zijn degenen die zich aandurven en degenen die luisteren
En ik groet ze alvast zodat ze blijven nadenken... Dat wel
Dat de ziel niet moet lijden omdat ze zich niet durven
Dus denk er niet te veel over na, het is een zaak voor mannen
Het is niet voor gauchos om te zitten en te wachten
Weet dat het leven kort is, en het kan zijn dat het eindigt
En nooit het pajonal in gaan.
Escrita por: Sergio Sánchez