Los Sobrevivientes
Estamos ciegos de ver
cansados de tanto andar
estamos hartos de huir
en la ciudad.
Nunca tendremos raíz
nunca tendremos hogar
y sin embargo, ya vés,
somos de acá.
Vibramos como las campanas
como iglesias que se acercan desde el sur
como vestidos negros que se quieren desvestir.
Yo siempre te he llevado
bajo mi bufanda azul
por las calles como Cristo a la cruz.
De Overlevenden
We zijn blind van het zien
moe van het eindeloos lopen
we zijn het zat om te vluchten
in de stad.
We zullen nooit wortel schieten
nooit een thuis hebben
en toch, zie je,
we zijn van hier.
We trillen als de klokken
zoals kerken die van het zuiden naderen
zoals zwarte jurken die zich willen uitkleden.
Ik heb je altijd gedragen
onder mijn blauwe sjaal
door de straten zoals Christus naar het kruis.