Tempestades de Sal
Nesta terra que fai testamento
Que acolle os lamentos e anima a olvidar
Infectada de sangue usureiro
Caciques modernos, mecenas do mal
Vivo dentro dun monte de área
Tinguido de brea que non limpa o mar
Coa esperanza de tomar alento
Para ver o momento de nos liberar
Mais aínda seguimos aquí
A aturar tempestades de sal
Resistindo a violência de mans
Desas serpes e cans que nos queren calar
Compañeiras nos soños do Edén
Unha illa no medio do mar
Que iluminan o loito máis negro
Que esquece o desterro e o medo a loitar
Cando as marcas se gravan a ferro
E a dor e a xenreira non deixan sorrir
As penurias van alén da fame
Falta a identidade que axuda a vivir
Só se calma o ruído da raiba
Coa forza que queima na gorxa ao berrar
Queremos curar a fendedura
Olvidar a tristura e voltar comezar
Mais aínda seguimos aquí
A aturar tempestades de sal
Resistindo a violência de mans
Desas serpes e cans que nos queren calar
Compañeiras nos soños do Edén
Unha illa no medio do mar
Que iluminan o loito máis negro
Que esquece o desterro e o medo a loitar
Nesta terra que fai testamento
Que acolle os lamentos e anima a olvidar
Infectada de sangue usureiro
Caciques modernos, mecenas do mal
Vivo dentro dun monte de área
Tinguido de brea que non limpa o mar
Coa esperanza de tomar alento
Para ver o momento de nos liberar
Mais aínda seguimos aquí
A aturar tempestades de sal
Resistindo a violência de mans
Desas serpes e cans que nos queren calar
Compañeiras nos soños do Edén
Unha illa no medio do mar
Que iluminan o loito máis negro
Que esquece o desterro e o medo a loitar
Mais, mais, mais aínda seguimos aquí
A aturar tempestades de sal
Resistindo a violência de mans
Desas serpes e cans que nos queren calar
Compañeiras nos soños do Edén
Unha illa no medio do mar
Que iluminan o loito máis negro
Que esquece o desterro e o medo a loitar
Zoutstormen
In dit land dat testament maakt
Dat de klachten opvangt en helpt vergeten
Besmet met het bloed van woekeraars
Moderne heersers, mecenas van het kwaad
Ik leef binnen een heuvel van as
Besmeurd met teer dat de zee niet reinigt
Met de hoop om adem te halen
Om het moment te zien waarop we bevrijd worden
Maar we zijn hier nog steeds
De zoutstormen doorstaan
We weerstaan de geweld van handen
Van die slangen en honden die ons willen doen zwijgen
Metgezellen in de dromen van het Eden
Een eiland midden in de zee
Dat het zwartste rouwkleed verlicht
Dat de verbanning en de angst om te vechten vergeet
Wanneer de littekens in het vlees gebrandmerkt zijn
En de pijn en de haat ons niet laten glimlachen
De ontberingen gaan verder dan de honger
Identiteit ontbreekt die helpt te leven
Alleen het geluid van de woede kalmeert
Met de kracht die brandt in de keel als we schreeuwen
We willen de kloof genezen
De droefheid vergeten en opnieuw beginnen
Maar we zijn hier nog steeds
De zoutstormen doorstaan
We weerstaan de geweld van handen
Van die slangen en honden die ons willen doen zwijgen
Metgezellen in de dromen van het Eden
Een eiland midden in de zee
Dat het zwartste rouwkleed verlicht
Dat de verbanning en de angst om te vechten vergeet
In dit land dat testament maakt
Dat de klachten opvangt en helpt vergeten
Besmet met het bloed van woekeraars
Moderne heersers, mecenas van het kwaad
Ik leef binnen een heuvel van as
Besmeurd met teer dat de zee niet reinigt
Met de hoop om adem te halen
Om het moment te zien waarop we bevrijd worden
Maar we zijn hier nog steeds
De zoutstormen doorstaan
We weerstaan de geweld van handen
Van die slangen en honden die ons willen doen zwijgen
Metgezellen in de dromen van het Eden
Een eiland midden in de zee
Dat het zwartste rouwkleed verlicht
Dat de verbanning en de angst om te vechten vergeet
Maar, maar, maar we zijn hier nog steeds
De zoutstormen doorstaan
We weerstaan de geweld van handen
Van die slangen en honden die ons willen doen zwijgen
Metgezellen in de dromen van het Eden
Een eiland midden in de zee
Dat het zwartste rouwkleed verlicht
Dat de verbanning en de angst om te vechten vergeet
Escrita por: Sés Maria Xosé Silvar