Talismán
Yo solo quería ser cualquiera
Hacer un butron para escapar de aquí
Poder ir voy viviendo a mi manera
Y hallar algo bonito por lo que morir
Un poco de hash y tus caderas
No necesito más para ser feliz
Tú y yo recorriendo las aceras
Sabiendo que el futuro esconde un beso y una cicatriz
Por eso cuando me desboco, troto por la calle como un potro
Hermano dame de eso un poco
Se que a veces cuerdo a veces loco
A veces el recuerdo solo es un espejo roto
Donde trato de mirarme pa entender cómo funciona
Este corazón que no razona
Desde que he entendido que el amor nunca traiciona
Mi hogar no es un lugar sino un puñado de personas
Que cuidan de mí
Y ahora que lo sabes solo díselo
A ellos díselo, por fin
Que sin ellos soy un mísero
Solo un mísero
Verso efímero roto en el viento
Sin alma como un maniquí
Que busca piedad en los ojos del tiempo
Y no puede encontrarla porque no está allí
Y aun así pretendo resistir en la trinchera
A que la piel se gaste
Por aquí aprendimos desde niños a bailar
En medio del desastre
Que vas a contarme de quemarlo todo
De escapar hacia delante huyendo como un toro
Mientras me bebo el presente rápido de un sorbo
Porque el futuro solo es humo y el pasado polvo
Y lo que se lo aprendí cabalgando el tiempo
He tocado el cielo y he besado la lona
A veces mentí pero hoy juro que no miento
Mi única riqueza es un puñao de personas
Que cuando yo no tengo vienen y me dan
Salvan del huracán a este viejo titán
Que escribe versos tristes de oro y alquitrán
Y alzando su vaso brinda por su clan, su talismán
Talisman
Ik wilde gewoon iemand zijn
Een gat boren om hier te ontsnappen
Op mijn manier leven, dat is wat ik wil
En iets moois vinden waarvoor ik wil sterven
Een beetje hash en jouw heupen
Ik heb niet meer nodig om gelukkig te zijn
Jij en ik slenterend over de stoep
Wetende dat de toekomst een kus en een litteken verbergt
Daarom als ik uit mijn dak ga, galoppeer ik door de straat als een veulen
Broer, geef me daar een beetje van
Ik weet dat ik soms nuchter ben, soms gek
Soms is de herinnering alleen maar een gebroken spiegel
Waarin ik probeer te kijken om te begrijpen hoe het werkt
Dit hart dat niet redeneert
Sinds ik begreep dat de liefde nooit verraadt
Is mijn thuis geen plek, maar een handvol mensen
Die voor me zorgen
En nu je het weet, zeg het gewoon tegen hen
Zeg het tegen hen, eindelijk
Want zonder hen ben ik een miserabele
Gewoon een miserabele
Een vluchtig vers gebroken in de wind
Zonder ziel, als een pop
Die genade zoekt in de ogen van de tijd
En het niet kan vinden omdat het daar niet is
En toch probeer ik te weerstaan in de loopgraven
Tot de huid versleten is
Hier hebben we als kinderen geleerd te dansen
Te midden van de chaos
Wat ga je me vertellen over alles in de fik steken
Over vooruitvluchten als een stier
Terwijl ik het heden snel in één slok drink
Want de toekomst is alleen maar rook en het verleden stof
En wat ik leerde terwijl ik door de tijd reed
Ik heb de hemel aangeraakt en de grond gekust
Soms loog ik, maar vandaag zweer ik dat ik niet lieg
Mijn enige rijkdom is een handvol mensen
Die komen en me geven als ik niets heb
Redden deze oude titan van de orkaan
Die treurige verzen schrijft van goud en teer
En met zijn glas heft hij het glas op zijn clan, zijn talisman