Se Rompe (part. Gema)
Un día de pronto se rompe
No sabes ni cómo ni dónde
El amor, como el sol, se esconde
Lo coges, pero no respondes
Hasta el viento me grita tu nombre
Sé valiente y llora como un hombre
No tenerte me lleva a pensarte
Y no poder besarte me hace sentir pobre
La vida tan puta y tan bella
Tal huella tengo ahora en el pecho
Que si yo pudiese hacer algo
Sin duda sería, volver en el tiempo
A veces me acuerdo de todo
El recuerdo te hace un desgraciado
Coloca en tu mente lo que amas
Y luego te dice: “Campeón la has cagado”
Teníamos el mundo en las manos, cariño, pudimos haber sido libres
Usamos el amor pa’ tapar heridas, por eso ahora mismo no sirve
Pasamos de darnos abrazos eternos a darnos la espalda
Cansados de luchar por algo que no se sostiene y que nunca se salva
Soy de carne y hueso
¿Qué quieres?
Nunca dije nunca, no hay un para siempre
Te di todo lo que tenía en mis manos
Se ve que no fue suficiente
¿Porque no lo hablamos? Dijimos
¿Porque no hay remedio? Callamos
Tú por tu lado, yo por el mío
Juntos, por caminos separados
¿Cuánto tiempo nos queda?
Para que esto vuelva a empezar
Lo malo no se evapora
No sirve de nada
Y ahora comprendo lo que fue
Si no puedo darte mi ser
Lo intento, se rompe ¿lo ves?
No tiene remedio
Un día de pronto se tuerce
Ya no seremos como siempre
Tirando nuestro amor a suertes
Te miro aunque no puedo verte
Te juro que quiero entenderte
Quisiera poder ayudarte
Pero a veces también se pierde
Tan solo queda acostumbrarse
Estoy harto de tener que irme
De tener que aprender a olvidarte
De venderme por nada al de enfrente
Y no amar a quien sí se merece mi parte
A veces quisiera perderme y que solo tú pudieras encontrarme
Estoy cansado de fallar, de fallarme, de verte llorar y callarme
¿Qué cojones nos ha pasado? Pensaba mientras tú llorabas
Tu mirándome rota por dentro y yo tan solo mirando a la nada
¿Que hemos hecho pa’ merecer esto?
Recuerdo que me preguntabas
Quizá, tan solo es otro ciclo
Donde algo comienza, cuando algo se acaba
Nos miro y pienso, ¿Qué nos queda?
Quizá quisieras que me fuera
A veces el acto de amor más sincero
Es dejarla marchar aunque duela
¿Porque no olvidamos? Dijimos
Porque no se puede, pensamos
Si algo se rompe no vuelve a arreglarse jamás
Por mucho que queramos
¿Cuánto tiempo nos queda?
Para que esto vuelva a empezar
Lo malo no se evapora
No sirve de nada
Y ahora comprendo lo que fue
Si no puedo darte mi ser
Lo intento, se rompe ¿lo ves?
No tiene remedio
Es solo un día más, sse va y la casa se queda en silencio, tan fría
Cenamos mirando la tele, masticando orgullo, ¿tu culpa o la mía?
No somos capaces de dar un abrazo cuando el otro sufre
Nos mueve la rabia y la pena, de ver cómo se está rompiendo este puzzle
No soy el mejor, no lo soy, sé que te hago llorar, vale no estoy ciego
Sé que esperas de mí algo que yo nunca he sido y tampoco seré, no lo niego
Déjame tranquilo, me cago en la puta, deja que me vaya, me muero
Yo ya estaba roto y loco y si aun así me quedé será porque te quiero
No me callo, estoy harto de intentar contarte quién soy y así todo el tiempo
Lo intento y lo intento, lo intento y lo intento
Pero ya está muerto, dejá de buscar ese príncipe azul
¿Desde cuándo el amor es perfecto?
Y no entiendo, si el 80% del tiempo
Lo estamos perdiendo llorando en silencio
¡Dime eh!
¿Qué estamos haciendo?
¿Cuánto tiempo nos queda?
Para que esto vuelva a empezar
Lo malo no se evapora
No sirve de nada
Y ahora comprendo lo que fue
Si no puedo darte mi ser
Lo intento, se rompe ¿lo ves?
No tiene remedio
No tiene remedio, te lo dije
Estaba roto, los dos lo sabíamos, ahora ya es tarde
Las relaciones son como un plato, si se caen una vez y se rompe
Tal vez se pueda arreglar, pero cuando algo se rompe mil veces
Ese algo ya no vuelve a ser lo que era, nunca
Het Breekt (ft. Gema)
Een dag ineens breekt het
Je weet niet hoe of waar
De liefde, zoals de zon, verstopt zich
Je pakt het, maar je reageert niet
Zelfs de wind schreeuwt je naam
Wees moedig en huil als een man
Je niet hebben laat me aan je denken
En je niet kunnen kussen maakt me arm
Het leven zo kut en zo mooi
Die indruk heb ik nu op mijn borst
Als ik iets kon doen
Zou het zonder twijfel zijn, terug in de tijd
Soms herinner ik me alles
De herinnering maakt je ongelukkig
Plaats in je hoofd wat je liefhebt
En dan zegt het: “Kampioen, je hebt het verknald”
We hadden de wereld in onze handen, schat, we hadden vrij kunnen zijn
We gebruikten de liefde om wonden te verbergen, daarom helpt het nu niet
We zijn van eeuwige knuffels naar elkaar de rug toekeren gegaan
Moegestreden voor iets dat niet standhoudt en nooit gered wordt
Ik ben van vlees en bloed
Wat wil je?
Ik heb nooit nooit gezegd, er is geen voor altijd
Ik gaf je alles wat ik in mijn handen had
Het blijkt niet genoeg te zijn
Waarom hebben we het er niet over? Zeiden we
Waarom is er geen oplossing? Zwijgen we
Jij aan jouw kant, ik aan de mijne
Samen, op gescheiden wegen
Hoeveel tijd hebben we nog?
Om dit weer te laten beginnen
Het slechte verdwijnt niet
Het heeft geen zin
En nu begrijp ik wat het was
Als ik je mijn wezen niet kan geven
Ik probeer het, het breekt, zie je?
Het heeft geen oplossing
Een dag ineens draait het om
We zullen niet meer zijn zoals altijd
Onze liefde op het spel zetten
Ik kijk naar je, ook al kan ik je niet zien
Ik zweer dat ik je wil begrijpen
Ik zou je willen helpen
Maar soms gaat het ook verloren
Er blijft alleen wennen over
Ik ben het zat om te moeten gaan
Om te moeten leren je te vergeten
Om me voor niets te verkopen aan de ander
En niet te houden van degene die mijn deel verdient
Soms zou ik willen verdwalen en dat alleen jij me zou kunnen vinden
Ik ben moe van falen, van mezelf teleurstellen, van jou zien huilen en zwijgen
Wat is er in godsnaam met ons gebeurd? Dacht ik terwijl jij huilde
Jij kijkt naar me, gebroken van binnen, en ik kijk gewoon naar de leegte
Wat hebben we gedaan om dit te verdienen?
Ik herinner me dat je het vroeg
Misschien is het gewoon een andere cyclus
Waarin iets begint, wanneer iets eindigt
Ik kijk naar ons en denk, wat blijft er over?
Misschien wil je dat ik ga
Soms is de meest oprechte daad van liefde
Laat haar gaan, ook al doet het pijn
Waarom vergeten we het niet? Zeiden we
Omdat het niet kan, dachten we
Als iets breekt, kan het nooit meer gerepareerd worden
Hoezeer we ook willen
Hoeveel tijd hebben we nog?
Om dit weer te laten beginnen
Het slechte verdwijnt niet
Het heeft geen zin
En nu begrijp ik wat het was
Als ik je mijn wezen niet kan geven
Ik probeer het, het breekt, zie je?
Het heeft geen oplossing
Het is gewoon weer een dag, het gaat en het huis blijft stil, zo koud
We dineren terwijl we naar de tv kijken, kauwend op trots, jouw schuld of de mijne?
We zijn niet in staat om een knuffel te geven als de ander lijdt
Woede en verdriet bewegen ons, om te zien hoe deze puzzel aan het breken is
Ik ben niet de beste, dat ben ik niet, ik weet dat ik je laat huilen, oké, ik ben niet blind
Ik weet dat je iets van me verwacht dat ik nooit ben geweest en ook nooit zal zijn, dat ontken ik niet
Laat me met rust, ik schijt op de klote, laat me gaan, ik sterf
Ik was al gebroken en gek, en als ik toch bleef, is het omdat ik van je hou
Ik zwijg niet, ik ben het zat om te proberen je te vertellen wie ik ben, de hele tijd
Ik probeer het en probeer het, ik probeer het en probeer het
Maar het is al dood, stop met zoeken naar die prins op het witte paard
Sinds wanneer is de liefde perfect?
En ik begrijp het niet, als 80% van de tijd
We het verliezen door in stilte te huilen
Zeg het me, hé!
Wat zijn we aan het doen?
Hoeveel tijd hebben we nog?
Om dit weer te laten beginnen
Het slechte verdwijnt niet
Het heeft geen zin
En nu begrijp ik wat het was
Als ik je mijn wezen niet kan geven
Ik probeer het, het breekt, zie je?
Het heeft geen oplossing
Het heeft geen oplossing, ik zei het je
Ik was gebroken, we wisten het allebei, nu is het te laat
Relaties zijn als een bord, als het een keer valt en breekt
Misschien kan het worden gerepareerd, maar als iets duizend keer breekt
Is dat iets niet meer wat het was, nooit.