Niji
いつまで立っても届かないよ
Itsumade tattemo todokanai yo
あと何回も繰り返す日常
Ato nankai mo kurikaesu nichijou
たとえ届いても終わりじゃないよ
Tatoe todoite mo owari janai yo
つかんでもすり抜け消える蜃気楼
Tsukande mo surinuke kieru shinkirou
わかってんだよ このままじゃ駄目なこと
Wakatten dayo kono mama ja damena koto
たまに演じていた「理想の自分」はどこに行ったんですか
Tamani enjite ita "risou no jibun" wa doko ni ittan desuka?
わかってんだよ このままじゃ終わること
Wakatten dayo kono mama ja owaru koto
どしゃぶりの中同じとこ回ってるよ
Doshaburi no naka onaji toko mawatteru yo
いつ体だっけこんな自分を
Itsu karadakke kon'na jibun wo
虹」のごとく特別な存在だって開き直って
"Niji" nogotoku tokubetsuna sonzai datte hirakinaotte
鏡を覗いても見ぬけないよ
Kagami wo nozoite mo minukenai yo
気づいた頃にはまたきっと孤独抱えてんだ
Kizuita koro ni wa mata kitto kodoku kakageten da
突き刺してるのは昨日の自分が入った嘘
Tsuki sasatteru no wa kinou no jibun ga haita uso
また嫌いなとこが増えた
Mata kiraina toko ga fueta
わかってんだよ 言葉は自分自身だ
Wakatten dayo kotoba wa jibun jishinda
ただ垂れ流してる亡者の集う中に使ってたって
Tada tare nagashiteru mouja no tsudou naka ni tsukatteta tte
わかってんだよ 他の誰でもなくて
Wakatten dayo hoka no daredemo nakute
この空いっぱいの虹をかけてみせるよ
Kono sora ippai no niji wo kakete miseru yo
追いかけてるのはいつか自分で描いた未来
Oikaketeru no wa itsuka jibun de kaita mirai
また誰かのせいにしてた
Mata dareka no sei ni shiteta
わかってんだよ このままじゃ駄目なこと
Wakatten dayo kono mama ja damena koto
この目で見出した「明日の自分」はもう信じていいんですか
Konome de miidashita "ashita no jibun" wa mou shinjite iin desuka?
わかってんだよ 行かなくちゃいけないこと
Wakatten dayo ikanakucha ikenai koto
虹の向こうで待ってる もうひとつの未来へ
Niji no mukou de matteru mou hitotsu no mirai e
Regenboog
Wanneer zal ik eindelijk kunnen bereiken wat ik wil
Hoe vaak moet ik deze dagelijkse sleur herhalen
Zelfs als ik het bereik, is het nog niet het einde
Zelfs als ik het vastpak, glipt het weer weg als een luchtspiegeling
Ik weet dat dit zo niet kan blijven doorgaan
Waar is de 'ideale ik' die ik soms speel gebleven?
Ik weet dat dit zo niet kan eindigen
In de stortbui draai ik steeds in dezelfde cirkel
Wanneer was het dat ik zo'n persoon werd?
Ik probeer me te verzoenen met het feit dat ik speciaal ben, als een regenboog
Zelfs als ik in de spiegel kijk, zie ik het niet
Tegen de tijd dat ik het besef, ben ik vast weer alleen
Wat me steekt, is de leugen van mijn oude zelf
Weer zijn er dingen die ik niet leuk vind aan mezelf
Ik weet dat woorden mijn ware zelf zijn
Zelfs als ik ze gebruik tussen de zielen die gewoon maar praten
Ik weet dat het niemand anders is dan ikzelf
Ik zal een regenboog over deze lucht tekenen
Wat ik achtervolg, is de toekomst die ik ooit zelf heb getekend
Weer gaf ik iemand anders de schuld
Ik weet dat dit zo niet kan blijven doorgaan
Mag ik de 'ik van morgen' die ik met mijn eigen ogen heb gezien, nu geloven?
Ik weet dat ik verder moet gaan
Aan de andere kant van de regenboog wacht een andere toekomst op me.