Mi Poema
Si no me hubiera pasado lo que me paso
De seguro que mi vida fuera diferente
Oh cuando pienso que no soy lo que he querido yo
Analizo que he perdido más que fue quererte
Algo en mi se esta muriendo sin sentir dolor
Van cayendo mis palabras como flor al río
Soy serrano en tus montañas y al besarte soy
Oh como un pajaro en la mano manso de cariño
Acorralado me tienes tu
Más por quererme que por mi amor
No haré castillos en el aire ni en el cielo azul
Mañana ya no habrá un ayer de recordacion
Cual seria mi desdicha
Oh cual seria mi poema
Si te vas de mi vida
Cual seria mi condena
Oh porque me dominan tus palabras
Y en cada verso quiero hacerte mi mujer
Si tu mirada tiene el filo de una espada
Mi corazón es un ejercito al querer
Esa mirada profunda y misteriosa es
Como los claros de Luna entre sombras de almendros
Se encantan como un manantial entre juncos y helechos
Romanticas como la lluvia de un atardecer
Yo te buscaré en la noche noche transparente
Y en la pintura salvaje del camino real
Yo sé que te voy a encontrar esperandome siempre
Entonces que me importa el mundo si tu amor vendra
Acorralado me tienes tu
Más por quererme que por mi amor
No haré castillos en el aire ni en el cielo azul
Mañana ya no habrá un ayer de recordacion
Cual seria mi desdicha
Oh cual seria mi poema
Si te vas de mi vida
Cual seria mi condena
Cuando no haya Sol en mi camino
Y ya tus cartas no me traigan primaveras
Oh seran mis versos caravanas de tristeza
Será mi llanto más amargo y cristalino
Mijn Poëzie
Als me niet was overkomen wat me is overkomen
Zou mijn leven vast anders zijn
Oh, als ik denk dat ik niet ben wat ik wilde zijn
Besef ik dat ik meer heb verloren dan alleen jou willen
Iets in mij sterft zonder pijn te voelen
Mijn woorden vallen als bloemen in de rivier
Ik ben een bergbewoner in jouw bergen en als ik je kus
Oh, als een vogel in de hand, tam van genegenheid
Je hebt me in het nauw gedreven
Meer om me te willen dan om mijn liefde
Ik zal geen kastelen in de lucht bouwen of in de blauwe lucht
Morgen zal er geen gisteren van herinnering zijn
Wat zou mijn ongeluk zijn
Oh, wat zou mijn poëzie zijn
Als je uit mijn leven gaat
Wat zou mijn straf zijn
Oh, omdat jouw woorden me beheersen
En in elk vers wil ik je mijn vrouw maken
Als jouw blik de scherpte van een zwaard heeft
Is mijn hart een leger van verlangen
Die diepe en mysterieuze blik is
Als het maanlicht tussen de schaduwen van amandelbomen
Ze betoveren als een bron tussen riet en varens
Romantisch als de regen van een zonsondergang
Ik zal je zoeken in de nacht, transparante nacht
En in de wilde schildering van de koninklijke weg
Ik weet dat ik je altijd zal vinden die op me wacht
Dus wat kan me het wereldje schelen als jouw liefde komt
Je hebt me in het nauw gedreven
Meer om me te willen dan om mijn liefde
Ik zal geen kastelen in de lucht bouwen of in de blauwe lucht
Morgen zal er geen gisteren van herinnering zijn
Wat zou mijn ongeluk zijn
Oh, wat zou mijn poëzie zijn
Als je uit mijn leven gaat
Wat zou mijn straf zijn
Wanneer er geen zon meer op mijn pad is
En jouw brieven me geen lente meer brengen
Oh, zullen mijn verzen karavanen van verdriet zijn
Zal mijn huilen bitterder en helderder zijn