Utopia
Das muitas coisas
Do meu tempo de criança
Guardo vivo na lembrança
O aconchego de meu lar
No fim da tarde
Quando tudo se aquietava
A família se ajuntava
Lá no alpendre a conversar...
Meus pais não tinham
Nem escola e nem dinheiro
Todo dia o ano inteiro
Trabalhavam sem parar
Faltava tudo
Mas a gente nem ligava
O importante não faltava
Seu sorriso e seu olhar...
Eu tantas vezes
Vi meu pai chegar cansado
Mas aquilo era sagrado
Um por um ele abraçava
E perguntava
Quem fizera estripolia
E mamãe nos defendia
E tudo aos poucos se ajeitava...
O sol se punha
A viola alguém trazia
Todo mundo então pedia
Pro papai cantar pra gente
Desafinado
Meio rouco e voz cansada
Ele cantava mil toadas
Seu olhar no sol poente...
Correu o tempo
E hoje eu vejo a maravilha
De se ter uma família
Quando tantos não a tem
Agora falam
Do desquite e do divórcio
O amor virou consórcio
Compromisso de ninguém...
Há tantos filhos
Que bem mais do que um palácio
Gostariam do abraço
E do carinho entre seus pais
Se os pais se amassem
Tudo isso não viria
Chamam a isso de utopia
Eu a isso chamo paz...
Utopia
Van zoveel dingen
Uit mijn kindertijd
Bewaar ik levendig in gedachten
De warmte van mijn thuis
Aan het eind van de middag
Wanneer alles tot rust kwam
De familie kwam samen
Op de veranda om te praten...
Mijn ouders hadden niet
Geen school en geen geld
Het hele jaar door
Werkten ze zonder stoppen
We misten van alles
Maar dat maakte ons niet uit
Het belangrijkste ontbrak niet
Jouw glimlach en jouw blik...
Ik heb zo vaak
Mijn vader moe zien aankomen
Maar dat was heilig
Eén voor één omhelsde hij ons
En vroeg hij
Wie er weer gekke dingen had gedaan
En mama verdedigde ons
En langzaam kwam alles weer goed...
De zon ging onder
Iemand bracht de gitaar
Iedereen vroeg dan
Of papa voor ons wilde zingen
Niet in de toon
Een beetje hees en moe
Zong hij duizend deuntjes
Zijn blik op de ondergang van de zon...
De tijd is voorbijgevlogen
En nu zie ik de wonderen
Van het hebben van een gezin
Wanneer zoveel mensen dat niet hebben
Nu praten ze
Over scheiding en divorce
De liefde is een contract
Een verplichting voor niemand...
Er zijn zoveel kinderen
Die veel meer dan een paleis
Zouden willen van de omhelzing
En de genegenheid van hun ouders
Als de ouders van elkaar hielden
Zou dit allemaal niet gebeuren
Ze noemen dit utopie
Ik noem dit vrede...