Chão de Estrelas
Minha vida era um palco iluminado
Eu vivia vestido de dourado
Palhaço das perdidas ilusões
Cheio dos guizos falsos da alegria
Andei cantando a minha fantasia
Entre as palmas febris dos corações
Meu barracão no morro do Salgueiro
Tinha o cantar alegre de um viveiro
Foste a sonoridade que acabou
E hoje, quando do Sol, a claridade
Forra o meu barracão, sinto saudade
Da mulher pomba-rola que voou
Nossas roupas comuns dependuradas
Na corda, qual bandeiras agitadas
Pareciam um estranho festival
Festa dos nossos trapos coloridos
A mostrar que nos morros mal vestidos
É sempre feriado nacional
A porta do barraco era sem trinco
Mas a Lua, furando o nosso zinco
Salpicava de estrelas nosso chão
Tu pisavas nos astros, distraída
Sem saber que a ventura desta vida
É a cabrocha, o luar e o violão
Sterrenvloer
Mijn leven was een verlicht podium
Ik leefde gekleed in goud
Clown van verloren illusies
Vol met de valse belletjes van vreugde
Ik zong mijn fantasie
Tussen de koortsige handen van harten
Mijn huisje op de heuvel van Salgueiro
Had het vrolijke gezang van een volière
Jij was de klank die eindigde
En vandaag, wanneer het licht van de zon
Mijn huisje bedekt, voel ik heimwee
Naar de vrouw die als een duif vloog
Onze gewone kleren hangen
Aan de lijn, als wapperende vlaggen
Leek een vreemde festival
Feest van onze kleurrijke vodden
Die laten zien dat we in de heuvels
Altijd een nationale feestdag hebben
De deur van het huisje had geen slot
Maar de maan, die door ons zink heen brak
Strooide sterren over onze vloer
Jij liep op de sterren, afgeleid
Zonder te weten dat het geluk van dit leven
De meid, het maanlicht en de gitaar is
Escrita por: Orestes Barbosa / Silvio Caldas