Cancion Del Elegido
Siempre que se hace una historia
Se habla de un viejo, de un niño de sí
Pero mi historia es difícil
No voy a hablarles de un hombre común
Haré la historia de un ser de otro mundo
De un animal de galaxia
Es una historia que tiene que ver
Con el curso de la Vía Láctea
Es una historia enterrada
Es sobre un ser de la nada
Nació de una tormenta
En el sol de una noche
El penúltimo mes
Fue de planeta en planeta
Buscando agua potable
Quizás buscando la vida
O buscando la muerte
Eso nunca se sabe
Quizás buscando siluetas
O algo semejante
Que fuera adorable
O por lo menos querible
Besable, amable
El descubrió que las minas
Del rey Salomón
Se hallaban en el cielo
Y no en el África ardiente
Como pensaba la gente
Pero las piedras son frías
Y le interesaban calor y alegrías
Las joyas no tenían alma
Sólo eran espejos, colores brillantes
Y al fin bajo hacia la guerra
¡Perdón! Quise decir a la tierra
Supo la historia de un golpe
Sintió en su cabeza cristales molidos
Y comprendió que la guerra
Era la paz del futuro
Lo más terrible se aprende enseguida
Y lo hermoso nos cuesta la vida
La última vez lo vi irse
Entre humo y metralla
Contento y desnudo
Iba matando canallas
Con su cañón de futuro
Lied van de Uitverkorene
Altijd als er een verhaal wordt verteld
Gaat het over een oude man, een kind van zichzelf
Maar mijn verhaal is moeilijk
Ik ga jullie niet vertellen over een gewone man
Ik zal het verhaal doen van een wezen uit een andere wereld
Van een dier uit de sterren
Het is een verhaal dat te maken heeft
Met de loop van de Melkweg
Het is een verhaal dat begraven ligt
Het gaat over een wezen uit het niets
Geboren uit een storm
Onder de zon van een nacht
In de voorlaatste maand
Reisde van planeet naar planeet
Op zoek naar drinkwater
Misschien op zoek naar leven
Of op zoek naar de dood
Dat weet je nooit
Misschien op zoek naar schaduwen
Of iets dergelijks
Dat schattig was
Of op zijn minst lief
Om te kussen, vriendelijk
Hij ontdekte dat de mijnen
Van koning Salomo
In de lucht lagen
En niet in het brandende Afrika
Zoals de mensen dachten
Maar de stenen zijn koud
En hij was geïnteresseerd in warmte en vreugde
De juwelen hadden geen ziel
Het waren alleen spiegels, felle kleuren
En uiteindelijk daalde hij af naar de oorlog
Sorry! Ik bedoelde naar de aarde
Hij leerde het verhaal in één klap
Voelde in zijn hoofd gemalen kristallen
En begreep dat de oorlog
De vrede van de toekomst was
Het meest verschrikkelijke leer je meteen
En het mooie kost ons het leven
De laatste keer dat ik hem zag vertrekken
Tussen rook en granaatscherven
Vrolijk en naakt
Was hij bezig met het doden van schurken
Met zijn kanon van de toekomst