Canción Del Elegido
Siempre que se hace una historia
Se habla de un viejo, de un niño o de sí
Pero mi historia es difícil
No voy a hablarles de un hombre común
Haré la historia de un ser de otro mundo
De un animal de galaxia
Es una historia que tiene que ver
Con el curso de la Vía Láctea
Es una historia enterrada
Es sobre un ser de la nada
Nació de una tormenta
En el Sol de una noche del penúltimo mes
Fue de planeta en planeta
Buscando agua potable
Quizás buscando la vida o buscando la muerte
Eso nunca se sabe
Quizás buscando siluetas o algo semejante
Que fuera adorable
O por lo menos querible
Besable, amable
Él descubrió que las minas del rey Salomón
Se hallaban en el cielo
Y no en el África ardiente
Como pensaba la gente
Pero las piedras son frías
Y le interesaban calor y alegrías
Las joyas no tenían alma
Solo eran espejos, colores brillantes
Y al fin, bajó hacia la guerra
¡Perdón! Quise decir a la tierra
Supo la historia de un golpe
Sintió en su cabeza cristales molidos
Y comprendió que la guerra
Era la paz del futuro
Lo más terrible se aprende enseguida
Y lo hermoso nos cuesta la vida
La última vez lo vi irse
Entre humo y metralla, contento y desnudo
Iba matando canallas
Con su cañón de futuro
Iba matando canallas
Con su cañón de futuro
Lied Van De Uitverkorene
Altijd als er een verhaal wordt verteld
Gaat het over een oude man, een kind of over zichzelf
Maar mijn verhaal is moeilijk
Ik ga jullie niet vertellen over een gewone man
Ik zal het verhaal vertellen van een wezen uit een andere wereld
Van een dier uit de sterren
Het is een verhaal dat te maken heeft
Met de loop van de Melkweg
Het is een verhaal dat begraven ligt
Het gaat over een wezen uit het niets
Hij werd geboren uit een storm
In de zon van een nacht van de voorlaatste maand
Hij reisde van planeet naar planeet
Op zoek naar drinkwater
Misschien op zoek naar leven of op zoek naar de dood
Dat weet je nooit
Misschien op zoek naar schaduwen of iets dergelijks
Dat schattig zou zijn
Of in ieder geval lief
Om te kussen, vriendelijk
Hij ontdekte dat de mijnen van koning Salomo
In de lucht lagen
En niet in het brandende Afrika
Zoals de mensen dachten
Maar de stenen zijn koud
En hij was geïnteresseerd in warmte en vreugde
De juwelen hadden geen ziel
Het waren alleen spiegels, felle kleuren
En uiteindelijk daalde hij af naar de oorlog
Sorry! Ik bedoelde naar de aarde
Hij leerde het verhaal in één klap
Voelde in zijn hoofd gemalen kristallen
En begreep dat de oorlog
De vrede van de toekomst was
Het ergste leer je meteen
En het mooie kost ons het leven
De laatste keer dat ik hem zag vertrekken
Tussen rook en granaatscherven, blij en naakt
Hij was bezig met het doden van schurken
Met zijn kanon van de toekomst
Hij was bezig met het doden van schurken
Met zijn kanon van de toekomst