América, te hablo de Ernesto
Con una mano larga
para tocar las estrellas
y una presión de dios en la huella,
pasó por tu cintura,
por tu revés y derecho
el curador de hombres estrechos.
Preparando el milagro
de caminar sobre el agua
y el resto de los sueños
de las dolencias del alma,
vino a rajar la noche
un emisario del alba.
Y con voz tan perfecta
que no necesita oído
hizo un cantar que suena a estampido.
En todos los idiomas el emisario
va a verte:
en todos los idiomas
hay muerte.
Aunque lo entierren hondo,
aunque le cambien la cara,
aunque hablen de esperanza
y brille la mascarada,
llegará su fantasma
bien retratado en las balas.
Amerika, ik spreek over Ernesto
Met een lange hand
om de sterren te raken
en een druk van God in de afdruk,
ging hij langs je taille,
langs je voor- en achterkant
de genezer van smalle mannen.
De wonderen voorbereidend
om over het water te lopen
en de rest van de dromen
die de ziel kwellen,
kwam hij de nacht doorbreken
een boodschapper van de dageraad.
En met een stem zo perfect
dat hij geen oor nodig heeft
ging hij zingen dat klinkt als een knal.
In alle talen komt de boodschapper
afhankelijk van jou te zien:
In alle talen
er is de dood.
Ook al begraven ze hem diep,
ook al veranderen ze zijn gezicht,
ook al spreken ze over hoop
en straalt de schijnvertoning,
zijn spook zal komen
duidelijk afgebeeld in de kogels.