Esto No Es Una Elegía
Tú me recuerdas el prado de los soñadores
El muro que nos separa del mar, si es de noche
Tú me recuerdas, sentada
Ciertos sentimientos
Que nunca se sabe que traen en las alas
Si vivos o muertos
Me quito el rostro y lo doblo
Encima del pantalón
Si no he de decir tu nombre
Si ajeno se esconde
No quiero expresión
Suelen mis ojos
Tener como impresos
Sus sueños risueños
Tú me recuerdas las calles de La Habana Vieja
La Catedral sumergida en su baño de tejas
Tú me recuerdas las cosas, no sé, las ventanas
Donde los cantores nocturnos cantaban
Amor a La Habana
Esto no es una elegía
Ni es un romance, ni un verso
Más bien una acción de gracias
Por darle a mis ansias
Razón para un beso
Una modesta corona
Encontrada en la aurora
Tú me recuerdas el mundo de un adolescente
Un seminiño asustado mirando a la gente
Un ángel interrogado
Un sueño acostado
La maldición, la blasfemia de un continente
Y un poco de muerte
Dit Is Geen Elegie
Jij doet me denken aan de weide van dromers
De muur die ons scheidt van de zee, als het nacht is
Jij doet me denken, zittend
Bepaalde gevoelens
Die je nooit weet wat ze op de vleugels meebrengen
Of ze levend of dood zijn
Ik haal mijn gezicht weg en vouw het
Over mijn broek
Als ik je naam niet mag zeggen
Als het verborgen is voor anderen
Wil ik geen uitdrukking
Mijn ogen
Hebben vaak als het ware
Hun vrolijke dromen gedrukt
Jij doet me denken aan de straten van Oud-Havanna
De kathedraal ondergedompeld in zijn tegelbad
Jij doet me denken aan de dingen, ik weet niet, de ramen
Waar de nachtelijke zangers zongen
Liefde voor Havanna
Dit is geen elegie
En het is geen roman, geen vers
Eerder een dankbetuiging
Voor het geven aan mijn verlangens
Reden voor een kus
Een bescheiden kroon
Gevonden in de dageraad
Jij doet me denken aan de wereld van een tiener
Een bang jongetje dat naar de mensen kijkt
Een ondervraagde engel
Een liggend droom
De vloek, de godslastering van een continent
En een beetje dood