Historia de La Silla
En el borde del camino hay una silla
La rapiña merodea aquel lugar
La casaca del amigo esta tendida
El amigo no se sienta a descansar
Sus zapatos de gastados son espejos
Que le queman la garganta con el sol
Y a través de su cansancio pasa un viejo
Que le seca con la sombra el sudor
En la punta del amor viaja el amigo
En la punta más aguda que hay que ver
Esa punta que lo mismo cava en tierra
Que en las ruinas, que en un rastro de mujer
Es por eso que es soldado y es amante
Es por eso que es madera y es metal
Es por eso que lo mismo siembra rosas
Que razones de banderas y arsenal
El que tenga una canción tendrá tormenta
El que tenga compañía, soledad
El que siga buen camino tendrá sillas
Peligrosas que lo inviten a parar
Pero vale la canción buena tormenta
Y la compañía vale soledad
Siempre vale la agonía de la prisa
Aunque se llene de sillas la verdad
Geschiedenis van de Stoel
Aan de rand van de weg staat een stoel
De roofdieren zwerven rond die plek
De jas van de vriend ligt daar te drogen
De vriend gaat niet zitten om te rusten
Zijn versleten schoenen zijn spiegels
Die zijn keel branden met de zon
En door zijn vermoeidheid loopt er een oude man
Die het zweet met zijn schaduw droogt
Op de top van de liefde reist de vriend
Op de scherpste punt die je kunt zien
Die punt die zowel in de grond graaft
Als in de ruïnes, als in het spoor van een vrouw
Daarom is hij soldaat en minnaar
Daarom is hij hout en metaal
Daarom zaait hij zowel rozen
Als redenen voor vlaggen en wapens
Wie een lied heeft, heeft een storm
Wie gezelschap heeft, heeft eenzaamheid
Wie de goede weg volgt, zal stoelen vinden
Gevaarlijke die uitnodigen om te stoppen
Maar het goede lied is een storm waard
En gezelschap is de eenzaamheid waard
Altijd is de pijn van de haast de moeite waard
Ook al vult de waarheid zich met stoelen
Escrita por: Silvio Rodríguez