Mujer Con Sombrero
Yo no vine a ti , viniste tú...
Yo no te esperaba y te bese
Se supone que debo callar
Se supone que debo reír
Se supone que ... no debo protestar
Se supone que eres un regalo
Que se me rompió enseguida
Y ahora , nada , lo de siempre
Se supone que eres el sombrero de una fiesta
De esos de cartón , para la ocasión
¡oh! mujer ...
Si supieras lo breve que entraba la luz
En la casa de un niño , en un alto edificio
Y que era la hora esperada del ida
No me hubieras besado en el hombro una vez
¡oh! mujer ...
Si supieras , lo breve que entraba esa luz
En una casa , que se llamaba la noche
En una casa en la que no había más puerta
Que la de la razón de aquel niño sin fe
Ahora se supone y nada más
Yo también quisiera suponer
Que la cobardía no existió
Que es un viejo cuento de dormir
Pero quedo yo ... en medio de mí.
Y en medio de las mismas paredes
Sonriendo a los amigos
Yendo allá , desayunando
Pero quedo yo aquí aplaudiendo una vez más
A los fantasmas de las seis
¡oh! mujer ...
Ojalá que contigo se acabe el amor
Ojalá hayas matado mi ultima hambre
Que el ridículo acaba implacable conmigo
Y yo , de perro fiel , lo transformo en canción
¡oh! mujer ...
No te culpes , la culpa es un juego de azar
Nadie sabe lo malo que puedes ser riendo
Ni lo cruel que pudiera salir un regalo
No te asustes del día que va a terminar
No te asusten los puentes , que caigan al mar
No te asustes de mi carcajada final.
Vrouw Met Hoed
Ik kwam niet naar jou, jij kwam naar mij...
Ik verwachtte je niet en ik kuste je
Men zegt dat ik moet zwijgen
Men zegt dat ik moet lachen
Men zegt dat ... ik niet moet protesteren
Men zegt dat je een cadeau bent
Dat meteen kapot ging
En nu, niets, hetzelfde als altijd
Men zegt dat je de hoed van een feest bent
Van die kartonnen, voor de gelegenheid
Oh! vrouw ...
Als je maar wist hoe kort het licht binnenkwam
In het huis van een kind, in een hoog gebouw
En dat het het verwachte uur van de dag was
Had je me niet één keer op de schouder gekust
Oh! vrouw ...
Als je maar wist, hoe kort dat licht binnenkwam
In een huis, dat de nacht heette
In een huis waar geen andere deur was
Dan die van de reden van dat kind zonder geloof
Nu is het gewoon zoals het is
Ik zou ook willen veronderstellen
Dat de lafheid niet bestond
Dat het een oud slaapverhaal is
Maar ik blijf hier ... midden in mezelf.
En tussen dezelfde muren
Glimlachend naar vrienden
Daarheen gaand, ontbijten
Maar ik blijf hier, klappend nog een keer
Voor de spoken van zes uur
Oh! vrouw ...
Ik hoop dat de liefde met jou eindigt
Ik hoop dat je mijn laatste honger hebt gestild
Dat de belachelijkheid me onverbiddelijk achtervolgt
En ik, als een trouwe hond, verander het in een lied
Oh! vrouw ...
Verklaar jezelf niet schuldig, schuld is een kansspel
Niemand weet hoe slecht je kunt zijn met lachen
Of hoe wreed een cadeau kan zijn
Schrik niet van de dag die zal eindigen
Schrik niet van de bruggen, die in de zee vallen
Schrik niet van mijn laatste lach.