Compañera
La canción es la amiga que me arropa y después me desabriga
La más clara y obscura, la más verde y madura
La más íntima, la más indiscreta
La canción me da todo, aunque no me respeta
Se me entrega feliz cuando me viola
La canción es la ola que me eleva y me hunde
Que me fragua lo mismo que me funde
La canción compañera, virginal y ramera, la canción
Comenzamos un día por los tiempos de siempre y todavía
Comenzamos felices a juntar cicatrices
Como buenas señales de los años
Y, peldaño a peldaño, levantamos paisaje
Sin excusa, sin ruego y sin ultraje
¿Quién se atreve a decirme que debo arrepentirme
De la esperma quemante que me trajo?
Porque sangra de abajo yo no vendo ni rajo mi pasión
Entre drama y comedia he llegado trovando a la edad media
Torpe, pero sincero, aún no soy caballero
Y que el cielo me libre de cordura
No me embriaga la altura ni me aburren los sueños
No es por moda que estallo y que me empeño
El amor sigue en brete y el camino a machete
Más no lloro por tal ni me amilano
Si conservo mis manos, mi sudor y el humano corazón
Maatje
Het lied is de vriendin die me omarmt en me daarna weer loslaat
De meest heldere en duistere, de meest groene en rijpe
De meest intieme, de meest indiscrete
Het lied geeft me alles, ook al respecteert het me niet
Het geeft zich gelukkig aan me over als het me aanraakt
Het lied is de golf die me optilt en me onderdompelt
Die me vormt zoals het me smelt
Het lied maatje, maagdelijk en hoerig, het lied
We begonnen op een dag in de tijden van toen en nog steeds
We begonnen gelukkig littekens te verzamelen
Als goede tekenen van de jaren
En, trede voor trede, bouwden we een landschap
Zonder excuses, zonder smeekbedes en zonder beledigingen
Wie durft me te zeggen dat ik me moet verontschuldigen
Voor het brandende sperma dat me bracht?
Omdat het van onderen bloedt, verkoop ik mijn passie niet en snijd ik niet
Tussen drama en komedie ben ik gekomen, zingend in de middeleeuwen
Onhandig, maar oprecht, ik ben nog geen ridder
En dat de hemel me bevrijdt van verstand
De hoogte maakt me niet dronken en de dromen vervelen me niet
Het is niet uit mode dat ik ontplof en dat ik me vastbijt
De liefde blijft in de knoop en de weg is met een machete
Maar ik huil er niet om en ik laat me niet ontmoedigen
Als ik mijn handen, mijn zweet en mijn menselijke hart behoud.