Días y Flores
Si me levanto temprano
Fresco y curado
Claro y feliz
Y te digo: Voy al bosque
Para aliviarme de ti
Sabes que dentro tengo un tesoro
Que me llega a la raíz
Si luego vuelvo cargado
Con muchas flores
Mucho color
Y te las pongo en la risa
En la ternura, en la voz
Es que he mojado en flor mi camisa
Para teñir tu sudor
Pero si un día me demoro
No te impacientes
Yo volveré más tarde
Será que la más profunda alegría
Me habrá seguido la rabia ese día
La rabia simple del hombre silvestre
La rabia bomba, la rabia de muerte
La rabia imperio asesino de niños
La rabia se me ha podrido el cariño
La rabia madre, por Dios, tengo frío
La rabia es mío, eso es mío, solo mío
La rabia bebo pero no me mojo
La rabia miedo a perder el manojo
La rabia hijo, zapato de tierra
La rabia dame o te hago la guerra
La rabia todo tiene su momento
La rabia el grito se lo lleva el viento
La rabia el oro sobre la conciencia
La rabia ¡coño!, paciencia, paciencia
La rabia es mi vocación
Si hay días que vuelvo cansado
Sucio de tiempo
Sin para amor
Es que regreso del mundo
No del bosque, no del Sol
En esos días, compañera
Ponte alma nueva
Para mi más bella flor
Dagen en Bloemen
Als ik vroeg opsta
Fris en genezen
Helder en blij
En ik zeg je: Ik ga naar het bos
Om me van jou te verlichten
Je weet dat ik binnenin een schat heb
Die me tot de wortel raakt
Als ik later terugkom
Met veel bloemen
Veel kleur
En ik leg ze in je lach
In de tederheid, in de stem
Dan heb ik mijn shirt in bloemen gedrenkt
Om je zweet te kleuren
Maar als ik op een dag te laat ben
Wees dan niet ongeduldig
Ik kom later terug
Misschien heeft de diepste vreugde
Die dag de woede gevolgd
De simpele woede van de wilde man
De woede bom, de woede van de dood
De woede van het moorddadige rijk van kinderen
De woede heeft mijn genegenheid bedorven
De woede moeder, God, ik heb het koud
De woede is van mij, dat is van mij, alleen van mij
De woede drink ik maar ik word niet nat
De woede is de angst om de bosjes te verliezen
De woede kind, schoen van aarde
De woede geef me of ik verklaar de oorlog
De woede alles heeft zijn moment
De woede de schreeuw wordt door de wind meegenomen
De woede het goud op het geweten
De woede verdomme!, geduld, geduld
De woede is mijn roeping
Als er dagen zijn dat ik moe terugkom
Vies van de tijd
Zonder liefde
Dan kom ik terug van de wereld
Niet van het bos, niet van de zon
Op die dagen, vriendin
Geef jezelf een nieuwe ziel
Voor mijn mooiste bloem