Soltar Todo Y Lagarse
Soltar todo y largarse, qué maravilla,
atesorando sólo huesos nutrientes,
y lanzarse al camino pisando arcilla,
destino a las estrellas resplandecientes.
Pantalones raídos, zapatos viejos,
sombrero de ventisca, ojo de garra,
escudriñando enigmas en los espejos
y aprendiendo conciertos de las cigarras.
Con amores fugaces e inolvidables,
con parasiempres grávidos como espuma
y el acero afilado de los probables
colgado vigilante junto a la luna.
Soltar todo y largarse. Qué fascinante
volver al santo oficio de la veleta,
desnudando la vida como un bergante
y soñando que un día serás poeta.
Alles Loslaten en Weggaan
Alles loslaten en weggaan, wat een wonder,
alleen maar schatten van voedzame botten,
en de weg op gaan, de klei onder de voeten,
bestemming naar de stralende sterren.
Versleten broeken, oude schoenen,
stormhoed op, met een scherpe blik,
raadsels doorgronden in de spiegels
en leren van de concerten van de cicaden.
Met vluchtige en onvergetelijke liefdes,
met voor altijd, vol als schuim,
en het scherpe staal van de mogelijkheden
hangend en waakzaam naast de maan.
Alles loslaten en weggaan. Wat fascinerend
om terug te keren naar het heilige ambacht van de windwijzer,
de leven ontbloten als een schavuit
en dromen dat je op een dag dichter zult zijn.