el loco juan carabina
El loco Juan carabina
Pasa las noches andando
Cuando la Luna ilumina las noches de San Fernando
Cuando la noche está oscuro callado el loco se va
Va a perderse en la llanura, nadie sabe a dónde irá
Va a perderse en la llanura, nadie sabe a dónde irá
Cuando el gallo de la una se ollé a lo lejos cantar
El loco viendo la Luna le dan ganas de llorar
Esperando se la pasa que como una novia fiel
Venga la Luna a la plaza para conversar con él
La gente del alto llano más de una noche lunar
Con la Luna de la mano han visto al loco pasar
Con la Luna de la mano han visto al loco pasar
El loco Juan carabina sueña por la madrugada que en cama de niebla
Fina tiene a la Luna de almohada
El loco Juan carabina pasa las noches llorando
Si la Luna no ilumina las noches de San Fernando
De gekke Juan Carabina
De gekke Juan Carabina
Zwerft de nachten rond
Wanneer de maan de nachten van San Fernando verlicht
Wanneer de nacht donker is, gaat de gek stilletjes weg
Hij verdwaalt in de vlakte, niemand weet waar hij heen gaat
Hij verdwaalt in de vlakte, niemand weet waar hij heen gaat
Wanneer de haan om één uur in de verte begint te zingen
Kijkt de gek naar de maan en krijgt hij zin om te huilen
Wachtend brengt hij zijn tijd door, als een trouwe bruid
Hoopt hij dat de maan naar het plein komt om met hem te praten
De mensen van de hoge vlakte hebben meer dan één maanachtige nacht
Met de maan aan de hand hebben ze de gek zien voorbijgaan
Met de maan aan de hand hebben ze de gek zien voorbijgaan
De gekke Juan Carabina droomt in de vroege ochtend dat hij in een bed van mist
De fijne maan als kussen heeft
De gekke Juan Carabina brengt de nachten huilend door
Als de maan de nachten van San Fernando niet verlicht