Apenas o meu povo
Quem disse que morreu a madrugada?
Quem disse que esta noite foi perdida?
Quem pôs na minha alma magoada
As palavras mais tristes que há na vida?
Quem me disse saudade em vez de amor?
Quem me disse tristeza em vez de esperança?
Quem me lançou a pedra do terror
Matando o cantador e a criança?
Quem fez da minha espera desespero?
Quem fez da minha sede temperança?
Quem me dando tudo quanto eu quero
Da minha tempestade fez bonança?
Quem amainou os ventos do meu corpo
E saciou o mar da minha fome?
Quem foi que me venceu depois de morta
E soletrou as letras do meu nome?
Quem foi foi quem fez serva sem servir?
Quem foi que me fez escrava sem querer?
Quem foi que disse que eu podia ir
Tão longe quanto nós podemos ser?
Apenas quem me viu calada e triste
E despertou em mim um mundo novo
Apenas a esperança que resiste
Apenas o meu sangue, apenas o meu povo
Apenas a esperança que resiste
Apenas o meu sangue, apenas o meu povo
Slechts mijn volk
Wie zei dat de nacht was gestorven?
Wie zei dat deze avond verloren was?
Wie heeft in mijn gekwetste ziel
De treurigste woorden van het leven gezet?
Wie zei me gemis in plaats van liefde?
Wie zei me verdriet in plaats van hoop?
Wie gooide de steen van de angst
En doodde de zanger en het kind?
Wie maakte van mijn wachten wanhoop?
Wie maakte van mijn dorst gematigdheid?
Wie gaf me alles wat ik wil
En maakte van mijn storm een kalmte?
Wie temde de winden van mijn lichaam
En verzadigde de zee van mijn honger?
Wie overwon me nadat ik dood was
En spelde de letters van mijn naam?
Wie was het die een dienaar maakte zonder te dienen?
Wie maakte me een slaaf zonder het te willen?
Wie zei dat ik kon gaan
Zover als wij kunnen zijn?
Slechts wie me stil en verdrietig zag
En een nieuwe wereld in mij wakkerde
Slechts de hoop die blijft bestaan
Slechts mijn bloed, slechts mijn volk
Slechts de hoop die blijft bestaan
Slechts mijn bloed, slechts mijn volk
Escrita por: José Carlos Ary Dos Santos