395px

Helheimur

Skálmöld

Helheimur

brakar í jöklum og beinin eru köld
blásvart myrkrið öskrar því að nú er komið kvöld
gjallarbrú trónir og minnir á sinn mátt
það eru menn þarna úti sem ekkert geta átt

fordæmdir ýlfra og festa enga ró
fingurnir sem eitt sinn bærðust, núna þaktir snjó
meinað að sofa er myrkrið kæfir þá
það eru menn þarna úti sem aldrei birtu sjá

í hel
hér sefur enginn vel
í hel

drottningin horfir er dæmdir missa vit
dagurinn er horfinn og með barnið mitt ég sit
tárin þau frjósa er mænir hún á mig
það eru menn þarna úti sem vilja taka þig

í hel
hér sefur enginn vel
í hel
í hel
hér sefur enginn vel

lífið víst þráir ljós og yl
liggja þar smáir, kaldir
horfa þeir bláir heljar til
hér sofa náir kaldir

Helheimur

Corriendo en glaciares y los huesos están fríos
La oscuridad azul y negra grita porque la noche ha llegado
El puente de Gjallar truena y recuerda su poder
Hay hombres allí afuera que no tienen nada

Predestinados a aullar y no encontrar paz
Los dedos que una vez lucharon, ahora cubiertos de nieve
Pensando que dormir es oscuro, los envuelve
Hay hombres allí afuera que nunca verán la luz

En el infierno
Aquí nadie duerme bien
En el infierno

La reina mira cómo los condenados pierden la razón
El día ha desaparecido y me siento con mi hijo
Sus lágrimas se congelan cuando me mira
Hay hombres allí afuera que quieren tomarte

En el infierno
Aquí nadie duerme bien
En el infierno
En el infierno
Aquí nadie duerme bien

La vida realmente anhela luz y aullidos
Allí yacen pequeños, fríos
Mirando hacia los azules infiernos
Aquí los fríos alcanzan el sueño