Amor de Anticuario
Un cuaderno de novelas rosas
De galgos y esposas, de letras y notas
Oficinas de 4x4, de todoterrenos
De viejos y sabios, de llaves tan rotas
Y unos rizos de Andrés Calamaro
Tatuados en rabia de noche fugaz
Una niña que no era la típica ahogada
En codicias ni joyas de altar
Una luz, una menta que brilla
Los pies en la orilla, Cantabria y la Arnía
Aquí no llegan los peces de acuario
De corbata en nudo y me sobran los duros
De Amor de Anticuario
Y es entonces, tumbado en la piedra
Que te das la vuelta y me dices que sí
Que abandonas las cuatro paredes
Las mil y una redes para ser feliz
Será verdad que no aguantas mis mañanas
Mis miedos cuando nadie nos daba la razón
Y será verdad que se me han quitao’ las ganas
De estírate la falda, no llames la atención
Y sentada en el salón olvidé que sólo soy
Una especie en extinción
Y esa niña tan llena de vida
Cada noche cita a la Luna en la orilla
Dónde no llegan los peces de acuario
De corbata en nudo y me sobran los duros
De amor de anticuario
Y es entonces, cuando es Luna nueva
Que se da la vuelta y te dice que sí
Que abandona la corte Belleza
La noble Riqueza, para ser feliz
Será verdad que no aguantas mis mañanas
Mis miedos cuando nadie nos daba la razón
Y será verdad que se me han quitado’ las ganas
De estírate la falda, no llames la atención
Y sentada en el salón olvidé que sólo soy
Esa niña cansada de oficinas
Que se busca la vida cantando esta canción
Y en tu rutina no hay hueco ni cabida
Ni espacio en tu repisa para esta inspiración
No me pidas por favor
Que me olvide una vez más
No me encierres mi amor
En tu acuario de cristal
Pues tan sólo soy real
Liefde van de Antiekhandelaar
Een notitieboek vol rozenromans
Van galgo's en boeien, van letters en noten
Kantoren van 4x4, van terreinwagens
Van oude en wijze, van sleutels zo gebroken
En wat krullen van Andrés Calamaro
Getatoeëerd in woede van een vluchtige nacht
Een meisje dat niet de typische verdrinkeling was
In hebzucht of altaren vol juwelen
Een licht, een munt die straalt
Voeten op de oever, Cantabrië en de Arnía
Hier komen de vissen uit het aquarium niet
Met een strik in de knoop en ik heb te veel munten
Van liefde van de antiekhandelaar
En dan, liggend op de steen
Draai je je om en zeg je ja
Dat je de vier muren verlaat
De duizend en één netten om gelukkig te zijn
Zou het waar zijn dat je mijn ochtenden niet kunt verdragen
Mijn angsten wanneer niemand ons gelijk gaf
En zou het waar zijn dat ik de zin heb verloren
Om je rok op te trekken, trek geen aandacht
En zittend in de woonkamer vergat ik dat ik slechts ben
Een soort in gevaar van uitsterven
En dat meisje zo vol leven
Citeert elke nacht de Maan aan de oever
Waar de vissen uit het aquarium niet komen
Met een strik in de knoop en ik heb te veel munten
Van liefde van de antiekhandelaar
En dan, wanneer het Nieuwe Maan is
Draait ze zich om en zegt ze ja
Dat ze de hof van Schoonheid verlaat
De nobele Rijkdom, om gelukkig te zijn
Zou het waar zijn dat je mijn ochtenden niet kunt verdragen
Mijn angsten wanneer niemand ons gelijk gaf
En zou het waar zijn dat ik de zin heb verloren
Om je rok op te trekken, trek geen aandacht
En zittend in de woonkamer vergat ik dat ik slechts ben
Dat meisje moe van kantoren
Die haar leven zoekt door dit lied te zingen
En in jouw routine is er geen ruimte of plaats
Geen ruimte op je schap voor deze inspiratie
Vraag me alsjeblieft niet
Om het nog een keer te vergeten
Sluit mijn liefde niet op
In jouw glazen aquarium
Want ik ben slechts echt