The Deluge
It pours over me
This unwritten tome of despair
From the depths of nothingness
I see you in the distance
I feel your presence in every fibre of my being
These dreams came to nothing
They scatter on the wind
With the shadows of our ghosts
These fears are all you left me
To drown what I have lost
So let these waters rise
Droplets of rain circle around me
My footsteps resounding in my head
The lightning cracks and illuminates all
It beckons me to follow
To reach the source of that which cannot be uttered
Yet impossible to remain silent on
Inundated, I stand
Broken, I struggle
Dead, I wither
My body, crumbles into dust
These dreams came to nothing
They scatter on the wind
With the shadows of our ghosts
These fears are all you left me
To drown what I have lost
So let these waters rise
Battle the current and swim against the stream
One last struggle to convince the tide that we’re worthy
One final look at your face will suffice
End this senseless tirade of doubt and fear
Permit closure and if everything is to be
Then let it rain down on us
For it will take over one way or another
It’s up to us how we bid each other farewell
Let it drench this annihilated land
Let it reclaim its rightful place
Let it consume all that we are
The ink begins to dry out
The chronicle concludes
Nothing more left to say
I vanish from existence
De Overstroming
Het giet over me heen
Dit ongeschreven boek van wanhoop
Uit de diepten van nietsheid
Zie ik je in de verte
Ik voel je aanwezigheid in elke vezel van mijn wezen
Deze dromen kwamen nergens op uit
Ze verstrooien zich in de wind
Met de schaduwen van onze geesten
Deze angsten zijn alles wat je me hebt achtergelaten
Om te verdrinken wat ik heb verloren
Dus laat deze wateren stijgen
Druppels regen cirkelen om me heen
Mijn voetstappen weerklinken in mijn hoofd
De bliksem knalt en verlicht alles
Het roept me om te volgen
Om de bron te bereiken van datgene wat niet uitgesproken kan worden
Toch onmogelijk om er stil over te blijven
Overstroomd sta ik
Gebroken, worstel ik
Dood, verwelkom ik
Mijn lichaam vergaat tot stof
Deze dromen kwamen nergens op uit
Ze verstrooien zich in de wind
Met de schaduwen van onze geesten
Deze angsten zijn alles wat je me hebt achtergelaten
Om te verdrinken wat ik heb verloren
Dus laat deze wateren stijgen
Strijd tegen de stroom en zwem tegen de stroom in
Een laatste worsteling om de getijden te overtuigen dat we het waard zijn
Een laatste blik op je gezicht is genoeg
Beëindig deze zinloze tirade van twijfel en angst
Verleen afsluiting en als alles moet zijn
Laat het dan op ons neerdalen
Want het zal op de een of andere manier overnemen
Het is aan ons hoe we elkaar vaarwel zeggen
Laat het dit verwoeste land drenken
Laat het zijn rechtmatige plaats terugvorderen
Laat het alles verteren wat we zijn
De inkt begint op te drogen
De kroniek eindigt
Niets meer te zeggen
Ik verdwijn uit het bestaan