Ídolo de muchos, maestro de pocos
Creo que tengo un problema de egocentrismo
Pues no lucho contra otros, compito conmigo mismo
Hace más de un trienio que me zafe del abismo
Gracias a un férreo intelectualismo
Desde los 17 he plasmado mi vida en versos
Consciente de haber dado a luz los poemas más perversos
Ya que padecí una enfermedad mental desde la infancia
Que retrate en unas 200 obras con gran constancia
Coseche miles de seguidores en su momento
Que tenían mi mismo trastorno u otro parecido
Pues mi escucha suponía compañía en su tormento
Se sentían totalmente identificados conmigo
A los 22 emprendí un éxodo
Logre curarme a los 23 y les mostré el método
Pero a la mayoría de los que me seguían desde aquel tiempo
Les era más grato como excusa que como ejemplo
Añoran el erial en el que erigí este templo
Que absurdo que se nieguen las vistas que ahora contemplo
Quédense allí abajo, derrotistas de alma muerta
Yo hice mi trabajo y les dejé la puerta abierta
Si prefieren hacer oídos sordos a lo que hoy muestro
¿Cómo es que aun así siguen llamándome maestro?
Seguir el ejemplo de mi época oscura es estéril
Es tomar por lecciones los gritos de un hombre débil
Quien me conoce se asombra por mi fortaleza mental
Si supieras por lo que pase, chaval
Para llegar a este nivel de gestión emocional
Pero tu puedes seguir pensando que se trata de un don natural
Construí con suma habilidad esta estabilidad
Pero te importa más un relato que la realidad
Soy el hombre más feliz que he visto, y tan así me siento
Que he olvidado lo que es la tristeza y el aburrimiento
Dicen que soy un tipo muy frío, tal vez sea cierto
De tanto que he pensado he suprimido el desconcierto
Me siento cada día más vivo, aunque estoy más muerto
Saber que el tiempo se me agota me hace estar despierto
Y aunque mentalmente me haya vuelto tan fuerte
Aun me quedan mil cosas que superar por suerte
Sigo teniendo por ejemplo miedo a la muerte
Y ahora más, que mí estancia en el mundo me divierte
Sé que no temeré verte
Que dentro de unos años me mofare hasta de imaginarme inerte
Cuando el cortafríos de la razón me liberte
De lo que hoy son cadenas, como este temor me advierte
Pero si especulan que así les ira mejor
Pueden regirse por mi inferior versión anterior
De haber escrito obras con 5 años, probablemente
También las tomaría por catedra más de un oyente
Pero no se me equivoquen, por favor
No quiere decir que mis obras antiguas hayan perdido valor
Sino que ahora han adquirido uno mayor
Al mostrarse como constituyentes de una forma superior
Nuevas obras no suponen su contradicción
No hay cabida a la sustitución en la adición
Ya que debo a dicho recorrido mi actual posición
Su itinerario compone la ampliación de mi visión
Todo cambio aporta, no recorta la extensión
Eterna es mi construcción sin importar lo que pase
No hay fase que sea prescindible en la evolución
Para llegar a la cima hay que escalar desde la base
Sé que no temeré verte
Que dentro de unos años me mofare hasta de imaginarme inerte
Cuando el cortafríos de la razón me liberte
De lo que hoy son cadenas, como este temor me advierte
Idool van velen, meester van weinigen
Ik denk dat ik een probleem heb met egocentrisme
Want ik vecht niet tegen anderen, ik competeer met mezelf
Al meer dan drie jaar ben ik uit de afgrond geklommen
Dankzij een sterke intellectuele benadering
Sinds mijn 17e heb ik mijn leven in verzen vastgelegd
Bewust dat ik de meest perverse gedichten heb voortgebracht
Aangezien ik sinds mijn kindertijd leed aan een mentale ziekte
Die ik in zo'n 200 werken met grote toewijding heb afgebeeld
Ik oogstte duizenden volgers in die tijd
Die dezelfde stoornis of iets vergelijkbaars hadden
Want mijn luisterend oor bood gezelschap in hun lijden
Ze voelden zich volledig met mij verbonden
Op mijn 22e begon ik aan een exodus
Ik genas op mijn 23e en toonde hen de methode
Maar voor de meeste van degenen die me toen volgden
Was het prettiger als excuus dan als voorbeeld
Ze verlangen naar de woestenij waarin ik deze tempel oprichtte
Wat absurd dat ze de uitzichten die ik nu aanschouw ontkennen
Blijf daar beneden, nederige zielen met een dode geest
Ik deed mijn werk en liet de deur open voor jullie
Als jullie liever doof zijn voor wat ik vandaag laat zien
Hoe kan het dan dat ze me nog steeds meester noemen?
Het volgen van het voorbeeld van mijn donkere tijd is vruchteloos
Het is het nemen van de schreeuwen van een zwakke man als lessen
Wie me kent, is verbaasd over mijn mentale kracht
Als je wist wat ik heb doorgemaakt, jongen
Om dit niveau van emotioneel beheer te bereiken
Maar je kunt blijven denken dat het een natuurlijke gave is
Ik heb deze stabiliteit met veel vaardigheid opgebouwd
Maar je geeft meer om een verhaal dan om de werkelijkheid
Ik ben de gelukkigste man die ik heb gezien, en zo voel ik me
Dat ik vergeten ben wat verdriet en verveling zijn
Ze zeggen dat ik een heel koud type ben, misschien is het waar
Van al dat denken heb ik de verwarring onderdrukt
Ik voel me elke dag levendiger, ook al ben ik meer dood
Weten dat de tijd opraakt houdt me wakker
En hoewel ik mentaal zo sterk ben geworden
Heb ik nog duizend dingen te overwinnen, gelukkig
Ik heb bijvoorbeeld nog steeds angst voor de dood
En nu meer, omdat mijn verblijf in deze wereld me vermaakt
Ik weet dat ik niet bang zal zijn om je te zien
Dat ik over een paar jaar zelfs zal lachen als ik me dood voorstel
Wanneer de kou van de rede me bevrijdt
Van wat vandaag ketens zijn, zoals deze angst me waarschuwt
Maar als ze speculeren dat het hen beter zal vergaan
Kunnen ze zich richten op mijn inferieure versie van vroeger
Als ik op vijfjarige leeftijd werken had geschreven, waarschijnlijk
Zou ook ik ze als lessen beschouwen, meer dan één luisteraar
Maar vergis je niet, alsjeblieft
Het betekent niet dat mijn oude werken aan waarde hebben ingeboet
Maar dat ze nu een grotere waarde hebben gekregen
Door zich te tonen als constitutieve delen van een hogere vorm
Nieuwe werken zijn geen tegenstrijdigheid
Er is geen ruimte voor vervanging in de toevoeging
Aangezien ik aan die reis mijn huidige positie te danken heb
De route vormt de uitbreiding van mijn visie
Elke verandering draagt bij, snijdt de omvang niet af
Etern is mijn constructie, ongeacht wat er gebeurt
Er is geen fase die overbodig is in de evolutie
Om de top te bereiken, moet je vanaf de basis klimmen
Ik weet dat ik niet bang zal zijn om je te zien
Dat ik over een paar jaar zelfs zal lachen als ik me dood voorstel
Wanneer de kou van de rede me bevrijdt
Van wat vandaag ketens zijn, zoals deze angst me waarschuwt