Mintamos
Bo-boy fifty
Tengo el cariño de miles, pero dime
¿De qué sirve cuando me siento solo y no tengo a nadie?
Si no soy más que un fantasma en el desfile
Un lisiado en este baile, siento que me falta el aire
Aguanto por mí y por lo que quiero
Pero este cielo gris deprime hasta a un guerrero
Aguanto por mí y por lo que me debo
Porque solo hay dos opciones: Morir o salir entero
La vida es muy corta para llorarla
Y estas noches desoladas son tan largas
Tu presencia es mi aliento y tu ausencia un arma
Capaz de endulzar una realidad amarga
Sobrevivo con la luz de tus textos
Y maldigo estas distancias que separan nuestros cuerpos
Solo te tengo a ti y el recuerdo de aquel momento
Novedoso para mí, pese a tu desconocimiento
Porque en el primer minuto ya te había mentido
De haberte dicho la verdad, habrías huido
O tal vez ni siquiera hubieras venido
Pero ahora nuestra historia es una farsa con sentido
No sé ni lo que somos, ni me importa
Solo pienso en mí y en lo que me aporta
Me han dado en las narices tantas veces con la puerta
Que no podía creer que encontrase la tuya abierta
Y mientras vago sin rumbo en este desierto
Me siento un rastrojo muerto a merced del viento
En busca de un cariño que solo en la suerte encuentro
Carente desde niño, me siento vacío por dentro
Y cuando vuelvas pregúntate, ¿dónde estabas
Cuando estaba tan solo y perdido que ni me encontraba?
Buscando una reciprocidad que me sosegara
En tus ojos fatuos que no me devolvían la mirada
He llevado la desolación tan lejos
Que solo me he sentido acompañado en el espejo
Y dime, ¿dónde estaba ese abrazo y ese consejo
Cuando la fama no se vislumbraba en mi pellejo?
Si aquí todo es mentira, mintamos
Hagamos como que es real, finjamos
Admitamos que todo es un fraude
Para luego no sentirnos defraudados
Si aquí todo es mentira, mintamos
Hagamos como que es real, finjamos
Admitamos que todo es un fraude
Para luego no sentirnos defraudados
Laten We Liegen
Bo-boy vijftig
Ik heb de liefde van duizenden, maar vertel me
Wat heeft het voor zin als ik me alleen voel en niemand heb?
Als ik niet meer ben dan een spook in de parade
Een kreupele in deze dans, ik voel dat ik geen lucht meer krijg
Ik houd vol voor mezelf en voor wat ik wil
Maar deze grijze lucht maakt zelfs een krijger somber
Ik houd vol voor mezelf en voor wat ik verschuldigd ben
Want er zijn maar twee opties: Sterven of heel blijven
Het leven is te kort om te huilen
En deze eenzame nachten zijn zo lang
Jouw aanwezigheid is mijn adem en jouw afwezigheid een wapen
In staat om een bittere realiteit te verzachten
Ik overleef met het licht van jouw teksten
En ik vervloek deze afstanden die onze lichamen scheiden
Ik heb alleen jou en de herinnering aan dat moment
Nieuw voor mij, ondanks jouw onbekendheid
Want in het eerste minuut had ik je al bedrogen
Als ik je de waarheid had verteld, was je gevlucht
Of misschien was je zelfs niet gekomen
Maar nu is ons verhaal een fabel met betekenis
Ik weet niet eens wat we zijn, en het interesseert me niet
Ik denk alleen aan mezelf en wat het me brengt
Ik ben zo vaak met de deur in mijn gezicht geslagen
Dat ik niet kon geloven dat ik de jouwe open vond
En terwijl ik doelloos rondzwervend in deze woestijn
Voel ik me als een dode schaduw overgeleverd aan de wind
Op zoek naar een liefde die ik alleen in geluk vind
Ontbrekend sinds mijn kindertijd, voel ik me van binnen leeg
En als je terugkomt, vraag jezelf af, waar was je
Toen ik zo alleen en verloren was dat ik mezelf niet kon vinden?
Op zoek naar een wederkerigheid die me zou kalmeren
In jouw valse ogen die me de blik niet teruggaven
Ik heb de wanhoop zo ver gebracht
Dat ik me alleen in de spiegel heb gevoeld
En vertel me, waar was die omhelzing en dat advies
Toen de roem niet in mijn huid te zien was?
Als hier alles een leugen is, laten we liegen
Laten we doen alsof het echt is, laten we doen alsof
Laten we toegeven dat alles een fraude is
Om ons daarna niet bedrogen te voelen
Als hier alles een leugen is, laten we liegen
Laten we doen alsof het echt is, laten we doen alsof
Laten we toegeven dat alles een fraude is
Om ons daarna niet bedrogen te voelen