Fjara
Þetta er það lengsta sem ég fer
Aldrei aftur samur maður er
Ljöta leiðin heillar nú á ný
Daginn sem ég lífið aftur flý
Ef ég vinn í þetta eina sinn
Er það samt dauði minn
Trú min er að allt fari ej vel
Þessu er lokið hja mér
Dag sem nótt hjartað var órótt
Þrotið þol lamað bros
Áfram ríð, hjartað pumpar tárum
Dag sem nótt ég geng nú einn
Grafin bein grotna í jörðunni
Eins og leyndarmálin þín
Sem þú hélst forðum burt frá mér
En blóðið þyngr´en þögnin er
Svikin orð, grót í kjafti þér
Rista dýpra en nokkur sár
Brotin bönd aldrei verða söm
Lygar eins og nöðrubit
Fjara
Esta es la distancia más lejana que recorro
Nunca más seré el mismo hombre
El feo camino ahora encanta de nuevo
El día en que la vida escapo de mí
Si lo logro esta vez
Aun así será mi muerte
Mi fe es que todo saldrá mal
Esto ha terminado para mí
Día como noche, el corazón estaba inquieto
La resistencia quebrada, la sonrisa cojea
Sigue adelante, el corazón bombea lágrimas
Día como noche, camino solo ahora
Huesos enterrados se descomponen en la tierra
Como tus secretos
Que mantenías lejos de mí
Pero la sangre es más pesada que el silencio
Palabras traicioneras, piedras en tu boca
Grabadas más profundamente que cualquier herida
Los lazos rotos nunca serán reparados
Mientes como una serpiente
Escrita por: Aðalbjörn Tryggvason / Sæþór Maríus Sæþórsson / Svavar Austmann / Guðmundur Óli Pálmason