The Darkest Winter
I can feel the silence of the wind
like a nightinegale that never sings
Widows of the the light is all I see
the darkest winter memory remains
Lonely, afraid them, the voices of wood
calling me through the window...silent night.
Darkness, tenderness, the sadness of hope,
in my heart heart I can feel the cold...
I can feel the silence of the wind
like a nightinegale that never sings
Widows of the the light is all I see
the darkest winter memory remains
Dying, the rainbow will never appear
with the snow in my hands, I scream in tears.
Blindly, I tremble like a lonely wolf
lost in dark paradise of night.
I can feel the silence of the wind
like a nightingale that never sings;
signs of sorrow flow from within.
My heart is dying, the flame suffocates,
the snow is falling down and I am breaking down,
from this valley of tears to the eternity.
And there is no sun...my world becoming black
The beauty is dark, like feelings of my heart;
I feel alone...
De Donkerste Winter
Ik voel de stilte van de wind
als een nachtegaal die nooit zingt.
Ramen van het licht zijn alles wat ik zie,
de donkerste winterherinnering blijft.
Eenzaam, bang voor hen, de stemmen van het hout
roepen me door het raam... stille nacht.
Donkerte, tederheid, de droefheid van hoop,
in mijn hart voel ik de kou...
Ik voel de stilte van de wind
als een nachtegaal die nooit zingt.
Ramen van het licht zijn alles wat ik zie,
de donkerste winterherinnering blijft.
Stervend, de regenboog zal nooit verschijnen
met de sneeuw in mijn handen, schreeuw ik in tranen.
Blindelings, ik tril als een eenzame wolf
verloren in het donkere paradijs van de nacht.
Ik voel de stilte van de wind
als een nachtegaal die nooit zingt;
tekens van verdriet stromen van binnen.
Mijn hart sterft, de vlam verstikt,
de sneeuw valt naar beneden en ik breek af,
vanaf deze vallei van tranen naar de eeuwigheid.
En er is geen zon... mijn wereld wordt zwart.
De schoonheid is donker, zoals de gevoelens van mijn hart;
ik voel me alleen...