Blue Chicago Moon
out of the ruins
blood grown heavy from his past
his wings stripped by thunder
but those storms keep coming back
singing birds in sickness
sing the same blues songs
when they fell out of the emptiness
they must have brought along
space's loneliness
space's loneliness
gotten so good at hiding it
even he does not admit it
that glittering flash in his eyes
makes it look like he might be alright
if the blues are you hunter
then you will come face to face
with that darkness and desolation
and the endless depression
but you are not helpless
and you are not helpless
try to beat it
try to beat it
and live through space's loneliness
and live through space's loneliness
you are not helpless
you are not helpless
i'll help you to try to beat it
Blauwe Chicago Maan
uit de ruïnes
bloed zwaar van zijn verleden
zijn vleugels gestript door donder
maar die stormen blijven terugkomen
zingende vogels in ziekte
zingen dezelfde bluesliedjes
toen ze uit de leegte vielen
moesten ze iets hebben meegenomen
de eenzaamheid van de ruimte
de eenzaamheid van de ruimte
zo goed geworden in verbergen
zelfs hij geeft het niet toe
die glinsterende flits in zijn ogen
doet het lijken alsof hij misschien oké is
als de blues jouw jager zijn
kom je oog in oog te staan
met die duisternis en verwoesting
en de eindeloze depressie
maar je bent niet hulpeloos
en je bent niet hulpeloos
probeer het te verslaan
probeer het te verslaan
en leef door de eenzaamheid van de ruimte
en leef door de eenzaamheid van de ruimte
je bent niet hulpeloos
je bent niet hulpeloos
ik zal je helpen het te proberen te verslaan