Memalon
Who is the old man,
who fills my heart with greatest pain yet his name remains unheard?
I look at you and true tears shake my eternal saturnworld.
Who is the old man, whose picture burned itself down to the bottom of my soul.
You push me back and raise me up, the criteria for both I long to know.
Who are you I worship? what is the name of the one i saw?
tell me how to reach you, to you I'd bow my head in awe.
You speak to me, but what is it I hear? we have never really touched...
Such is the design of my greatest fear. Cruel, cruel, cruel... a veil I cannot penetrate,
in different worlds we dwell, attempting to dissolve what seperates.
I force my face against this strangest membrane-wall
and desperately I call for you from the darkest depths of my lonely soul.
The mist of the dimensions through which to glance it seems not allowed,
or maybe it's just that our "level" is of no interest as it is simply too low.
Is it true that only the mirror's strength can conquer the mist and then be
therefore received? you turn around the illusion of a voice...
My desire crowned by another defeat.
If doubt walks in I am growing weak in fear...
"One day all pictures fade". Lying down,
looking inside I call my dead lover in his grave.
My eyes have caught a glimpse of you, now I devour myself to embrace your peace.
The distance grows, we drift apart. What is the use of eyes if they cannot see?
hear me in my darkness, please wait for me, I'll find the way. I promise,
I shall resist the tides, until I'm finally united with you again...
Memalon
Wie is de oude man,
die mijn hart met de grootste pijn vult, maar wiens naam ongehoord blijft?
Ik kijk naar jou en echte tranen schudden mijn eeuwige saturnuswereld.
Wie is de oude man, wiens afbeelding zich in de diepte van mijn ziel heeft gebrand?
Jij duwt me terug en tilt me op, de criteria voor beiden wil ik weten.
Wie ben jij die ik aanbid? wat is de naam van degene die ik zag?
vertel me hoe ik je kan bereiken, voor jou zou ik mijn hoofd in ontzag buigen.
Je spreekt tot me, maar wat hoor ik? we hebben elkaar nooit echt aangeraakt...
Zo is het ontwerp van mijn grootste angst. Wreed, wreed, wreed... een sluier die ik niet kan doorbreken,
in verschillende werelden wonen we, pogend te vervagen wat ons scheidt.
Ik duw mijn gezicht tegen deze vreemdste membraan-muur
en wanhopig roep ik je vanuit de donkerste diepten van mijn eenzame ziel.
De mist van de dimensies lijkt niet te mogen worden aanschouwd,
of misschien is het gewoon dat ons "niveau" geen interesse wekt omdat het simpelweg te laag is.
Is het waar dat alleen de kracht van de spiegel de mist kan overwinnen en dan
daarom ontvangen kan worden? je draait de illusie van een stem om...
Mijn verlangen gekroond door een andere nederlaag.
Als twijfel binnenkomt, word ik zwak van angst...
"Op een dag vervagen alle beelden". Liggend,
kijkend naar binnen roep ik mijn dode geliefde in zijn graf.
Mijn ogen hebben een glimp van jou opgevangen, nu verslind ik mezelf om jouw vrede te omarmen.
De afstand groeit, we drijven uit elkaar. Wat heeft het voor zin om ogen te hebben als ze niet kunnen zien?
hoor me in mijn duisternis, wacht alsjeblieft op me, ik zal de weg vinden. Ik beloof,
ik zal de getijden weerstaan, totdat ik eindelijk weer met jou verenigd ben...
Escrita por: Anna-Varney Cantodea