If Loneliness Was All
a stage:
(by the window, darkest night)
Imagine what it would be like if loneliness was all ...!
No fulfillment, nor hope inside, could I endure this sadest fate if loneliness was all ...?
(scene cut)
"Will I ever find the one I've waiting for a thousand years?"
But the answer to this question lies within the confines of your (hopes and) fears.
"Heal me, feel me, reveal and seal me! Shed a light upon my lonely soul!"
But there is no-one (no other being) on the outside to make you whole ...
(scene cut)
"Twelve faces shape the unholy circle, one mask for any opportunity.
This sphere must remain incomplete ...- (as) in its centre the thirteenth mask is me."
If love was something I could feel, at least some kind of cheerfulness ...- but i feel nothing, drowned in pain, half-frozen in my emptiness
Beyond this veneer of friendless lies my true face, that no-one knows.
This mask's a lie, obvious and sad, my heart is empty and all is cold.
The same stage:
(on the staircase, some other night)
Imagine, what it would be like, if love was really all ...! Then I'd truly be alone without a resting place or a final home, if love was really all ...
"Confide a secret to me, and I'll keep it to myself! I'm like a temple built of sadness, trustworthy like a grave ..."
(scene cut)
Als Eenzaamheid Alles Was
een podium:
(bij het raam, donkerste nacht)
Stel je voor hoe het zou zijn als eenzaamheid alles was ...!
Geen vervulling, geen hoop van binnen, zou ik dit treurigste lot kunnen doorstaan als eenzaamheid alles was ...?
(scène knip)
"Zal ik ooit degene vinden op wie ik al duizend jaar wacht?"
Maar het antwoord op deze vraag ligt binnen de grenzen van jouw (hoop en) angsten.
"Genees me, voel me, onthul en verzegel me! Laat een licht schijnen op mijn eenzame ziel!"
Maar er is niemand (geen ander wezen) aan de buitenkant om je compleet te maken ...
(scène knip)
"Twaalf gezichten vormen de onheilige cirkel, één masker voor elke kans.
Deze sfeer moet incompleet blijven ...- (want) in het midden is het dertiende masker ik."
Als liefde iets was dat ik kon voelen, tenminste een soort van vrolijkheid ...- maar ik voel niets, verdronken in pijn, half bevroren in mijn leegte.
Achter deze schijn van vriendloosheid ligt mijn ware gezicht, dat niemand kent.
Dit masker is een leugen, duidelijk en treurig, mijn hart is leeg en alles is koud.
Hetzelfde podium:
(op de trap, een andere nacht)
Stel je voor hoe het zou zijn als liefde echt alles was ...! Dan zou ik echt alleen zijn zonder een rustplaats of een laatste thuis, als liefde echt alles was ...
"Vertrouw me een geheim toe, en ik houd het voor mezelf! Ik ben als een tempel gebouwd van verdriet, betrouwbaar als een graf ..."
(scène knip)