Pueblito Viejo
Lunita consentida, colgada del cielo
Como un farolito, que puso mi Dios
Para que alumbraras las noches calladas
De este pueblo viejo de mi corazón
Pueblito de mis cuitas, de casas pequeñitas
Por tus calles tranquilas, corrió mi juventud
Donde aprendí a querer, por la primera vez
Y nunca me enseñaste lo que es la ingratitud
Hoy que vuelvo a tu lares, trayendo mis cantares
Y con el alma enferma de tanto padecer
Quiero pueblito viejo, morirme aquí en tu suelo
Bajo la luz del cielo que un día me vio nacer
Pueblito de mis cuitas, de casas pequeñitas
Por tus calles tranquilas, corrió mi juventud
Donde aprendí a querer, por la primera vez
Y nunca me enseñaste lo que es la ingratitud
Hoy que vuelvo a tu lares, trayendo mis cantares
Y con el alma enferma de tanto padecer
Quiero pueblito viejo, morirme aquí en tu suelo
Bajo la luz del cielo que un día me vio nacer
Oud Dorpje
Lunita, verwend, hangend aan de hemel
Als een lampje, dat mijn God plaatste
Om de stille nachten te verlichten
Van dit oude dorpje in mijn hart
Dorpje van mijn zorgen, met kleine huisjes
Door jouw rustige straten, stroomde mijn jeugd
Waar ik voor het eerst leerde houden van
En je leerde me nooit wat ondankbaarheid is
Vandaag dat ik terugkeer naar jouw oorden, met mijn liedjes
En met de zieke ziel van zoveel lijden
Wil ik, oud dorpje, hier op jouw grond sterven
Onder het licht van de hemel die me ooit zag geboren worden
Dorpje van mijn zorgen, met kleine huisjes
Door jouw rustige straten, stroomde mijn jeugd
Waar ik voor het eerst leerde houden van
En je leerde me nooit wat ondankbaarheid is
Vandaag dat ik terugkeer naar jouw oorden, met mijn liedjes
En met de zieke ziel van zoveel lijden
Wil ik, oud dorpje, hier op jouw grond sterven
Onder het licht van de hemel die me ooit zag geboren worden
Escrita por: Jose A. Morales