Café
Nós dois, entardeceu
Fiz café daquele que mais cedo tu escolheu
Enquanto te olhava enrolada no lençol
Um sorriso teu me prendia feito farol
Que nem mesmo o céu
A lua e tudo que seja estelar
Nem mesmo o sopro do vento
Que te leva pra qualquer lugar
Farão separar ou ser maior do que a gente possa ter
Te espero de novo em meus braços
E quando amanhecer
Fiz café e expresso todo meu amor que já é teu
Daquele mesmo de ontem mais cedo que tu escolheu
E de novo me perco me enrosco num sorriso teu
Já não conheço alguém que seja mais feliz que eu
Só por ter você
Café
Wij twee, het is avond
Ik maakte koffie van de soort die jij eerder koos
Terwijl ik je bekeek, gewikkeld in het laken
Een glimlach van jou hield me vast als een lichtstraal
Zelfs de lucht niet
De maan en alles wat sterren heeft
Zelfs de zucht van de wind
Die je overal naartoe brengt
Zal ons scheiden of groter zijn dan wat we kunnen hebben
Ik wacht weer in mijn armen op je
En wanneer de ochtend aanbreekt
Maakte ik koffie en druk ik al mijn liefde uit die al van jou is
Van diezelfde als gisteren, eerder gekozen door jou
En opnieuw verlies ik mezelf, verstrikt in jouw glimlach
Ik ken niemand die gelukkiger is dan ik
Slechts omdat ik jou heb