And Yet
This town, this stain on the sunrise
Disguised in the mist, this morning.
It's 8 am, a seagull shouts
A sailor's warning, this sky.
This bend in the river
Slows down and delivers me
The tide rolls back
And all my memories fade to black.
And yet,
And yet…
I'm back
This town has a strange magnetic pull
Like a homing signal in your skull
And you sail by the stars of the hemisphere
Wondering how in the hell did you end up here?
It's like an underground river or a hidden stream
That flows through your head and haunts your dream
And you stuffed those dreams in this canvas sack
And there's nothing round here that the wide world lacks.
And yet,
And yet…
You're back
Some night I'd lie on the deck and I'd stare
At the turning of the stars
Those constellations hanging up there
From the cables and the rigging
I wonder if she saw the same or managed to recall my name
Why would she ever think of me, some boy she loved who fled to sea?
And why waste time debating
Whether she'd be waiting for the likes of me?
So you drift into port with the scum of the seas
To the dance halls and the brothels where you took your ease!
And the ship's left the dock, but you're half past caring
And you haven't got a clue whose bed you’re sharing.
And your head's like a hammer on a bulkhead door
And it feels like somebody might have broken your jaw
And there's bloodstains and glass all over the floor
And you swear to god ye'll drink no more.
And yet,
And yet…
In truth
It's too late to find her
Too late to remind her at some garden gate
Where a servant tells me I should wait
And perhaps a door's slammed in my face
My head must be in outer space.
And yet,
And yet
Before the sun has set
Before the sea there may be something else
That's waiting for the likes of me.
En Toch
Deze stad, deze vlek op de zonsopgang
Verkleed in de mist, deze ochtend.
Het is 8 uur, een meeuw schreeuwt
Een waarschuwing voor zeelui, deze lucht.
Deze bocht in de rivier
Vertraagt en brengt me
De getijden trekken zich terug
En al mijn herinneringen vervagen naar zwart.
En toch,
En toch…
Ben ik terug
Deze stad heeft een vreemde magnetische aantrekkingskracht
Als een homingsignaal in je hoofd
En je vaart langs de sterren van het halfrond
Zich afvragend hoe in hemelsnaam je hier bent beland?
Het is als een ondergrondse rivier of een verborgen stroom
Die door je hoofd stroomt en je droom achtervolgt
En je hebt die dromen in deze canvas zak gestopt
En er is hier niets dat de wijde wereld mist.
En toch,
En toch…
Ben je terug
Soms lag ik op het dek en staarde ik
Naar de draaiing van de sterren
Die constellaties daarboven
Van de kabels en het tuigage
Ik vraag me af of zij hetzelfde zag of mijn naam kon herinneren
Waarom zou ze ooit aan mij denken, een jongen die ze liefhad en naar zee vluchtte?
En waarom tijd verspillen met debatteren
Of ze zou wachten op iemand zoals ik?
Dus drijf je de haven binnen met het uitschot van de zee
Naar de danszalen en de bordelen waar je je vermaakte!
En het schip heeft de kade verlaten, maar je geeft er niet meer om
En je hebt geen idee wiens bed je deelt.
En je hoofd is als een hamer op een bulkhead deur
En het voelt alsof iemand je kaak gebroken heeft
En er zijn bloedvlekken en glas overal op de vloer
En je zweert bij god dat je niet meer zult drinken.
En toch,
En toch…
In waarheid
Is het te laat om haar te vinden
Te laat om haar te herinneren bij een tuinhek
Waar een dienaar me vertelt dat ik moet wachten
En misschien is er een deur in mijn gezicht dichtgeslagen
Mijn hoofd moet wel in de ruimte zijn.
En toch,
En toch
Voordat de zon ondergaat
Voordat de zee er misschien iets anders is
Dat wacht op iemand zoals ik.
Escrita por: Gordon Sumner