Language Of Birds
They say there’s an underground river,
That none of us can see,
And it flows through winding tunnels,
On its way to a tide-less sea.
And across that sea is an island,
A paradise we are told,
Where the toils of life are forgotten,
And they call it the Island of Souls.
For only a soul can go there,
A soul that’s been set free,
From the confines of a working life,
To find eternity.
Your old man had a cage for his pigeons,
But that’s really where he kept his soul,
And when he watched them fly he would see himself,
Least that’s how it was told.
But his soul was still trapped in the cage son,
While the birds they soared to the sky,
But he couldn’t find his own way out,
Least not ’til the day he died.
Oh, a man builds a cage with the tools he is given,
His casket is sealed with a riveter’s gun,
This solitary madness is where he is driven,
It was him who was trapped in the soul cage son,
It was him that was trapped in the soul cage.
I know that he loved you, but he hadn’t the words,
He’d be easier speaking the language of birds,
For to speak of emotion, it just wasn’t done,
It was him who was trapped in the soul cage son,
It was him that was trapped in the soul cage.
A man builds a cage with the tools he is given,
His casket is sealed with a riveter’s gun,
The solitary madness is where he is driven,
It was him who was trapped in the soul cage son,
It was him that was trapped in the soul cage.
Taal van Vogels
Ze zeggen dat er een ondergrondse rivier is,
Die geen van ons kan zien,
En die stroomt door kronkelige tunnels,
Op weg naar een getijloze zee.
En aan de overkant van die zee is een eiland,
Een paradijs, zo wordt ons verteld,
Waar de zorgen van het leven vergeten zijn,
En ze noemen het het Eiland der Zielen.
Want alleen een ziel kan daarheen gaan,
Een ziel die bevrijd is,
Van de beperkingen van een werkend leven,
Om de eeuwigheid te vinden.
Je oude man had een kooi voor zijn duiven,
Maar daar hield hij eigenlijk zijn ziel in vast,
En als hij ze zag vliegen, zag hij zichzelf,
Tenminste, zo werd het verteld.
Maar zijn ziel zat nog steeds gevangen in de kooi, jongen,
Terwijl de vogels naar de lucht stegen,
Maar hij kon zijn eigen weg niet vinden,
Tenminste niet tot de dag dat hij stierf.
Oh, een man bouwt een kooi met de gereedschappen die hij krijgt,
Zijn kist is verzegeld met een klinknagelmachine,
Deze eenzame waanzin is waar hij door gedreven wordt,
Het was hij die gevangen zat in de zielskooien, jongen,
Het was hij die gevangen zat in de zielskooien.
Ik weet dat hij van je hield, maar hij had de woorden niet,
Hij zou makkelijker de taal van vogels spreken,
Want over emoties praten, dat deed je gewoon niet,
Het was hij die gevangen zat in de zielskooien, jongen,
Het was hij die gevangen zat in de zielskooien.
Een man bouwt een kooi met de gereedschappen die hij krijgt,
Zijn kist is verzegeld met een klinknagelmachine,
De eenzame waanzin is waar hij door gedreven wordt,
Het was hij die gevangen zat in de zielskooien, jongen,
Het was hij die gevangen zat in de zielskooien.