Streetlight (Changbin feat. BangChan)
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
쓸쓸한 하루 끝에서
sseulsseulhan haru kkeuteseo
우두커니 선 채로
udukeoni seon chaero
고독한 밤 한가운데
godokan bam han-gaunde
애써 밝게 웃어본다
aesseo balkke useobonda
티 내고 싶지 않아 나약해 빠진 내 모습
ti naego sipji ana nayakae ppajin nae moseup
날 의지했던 그들에겐 이 모습은 모순
nal uijihaetdeon geudeuregen i moseubeun mosun
강한 척 안 아픈 척 아무렇지 않은 척
ganghan cheok an apeun cheok amureochi aneun cheok
그저 누군가에게 힘이 되고 싶은 난데
geujeo nugun-ga-ege himi doego sipeun nande
나로 인해 그들의 힘을 빼면 안 돼
naro inhae geudeurui himeul ppaemyeon an dwae
기대도 돼란 말에 물음표를 붙일 용기가 없어 난
gidaedo dwaeran mare mureumpyoreul buchil yonggiga eopseo nan
아픔은 나갈 문이 없는 방 안에서 갇힌 채로 소리 없이 커져가
apeumeun nagal muni eomneun bang aneseo gachin chaero sori eopsi keojyeoga
참을 만큼 참아보니 무뎌지더라
chameul mankeum chamaboni mudyeojideora
아직 견딜만한가 봐 참아지니까
ajik gyeondilmanhan-ga bwa chamajinikka
상처 위의 밴드는 결국 떨어지기 마련
sangcheo wiui baendeuneun gyeolguk tteoreojigi maryeon
급히 붙이긴 했는데 얼마 못 가 다시 까져
geupi buchigin haenneunde eolma mot ga dasi kkajyeo
헐어버린 지붕 위로 쌓여가는 빗물은
heoreobeorin jibung wiro ssayeoganeun binmureun
내 빈틈을 어찌나 잘 아는지 새고 새길 반복
nae binteumeul eojjina jal aneunji saego saegil banbok
누군가 필요해 모두 무너지기 전에
nugun-ga piryohae modu muneojigi jeone
다시 물어봐 줘 괜찮냐고 어느 누구라도
dasi mureobwa jwo gwaenchannyago eoneu nugurado
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
외로운 밤 한가운데
oeroun bam han-gaunde
그저 밝아 보이는 나
geujeo balga boineun na
쓸쓸한 하루 끝에서
sseulsseulhan haru kkeuteseo
또 우두커니 선 채로
tto udukeoni seon chaero
고독한 밤 한가운데
godokan bam han-gaunde
애써 밝게 웃어본다
aesseo balkke useobonda
아무것도 의지하지 못해
amugeotdo uijihaji motae
스스로 나 자신만을 의지하길 선택
seuseuro na jasinmaneul uijihagil seontaek
그러던 내가 흔들리고 있는 지금 난
geureodeon naega heundeulligo inneun jigeum nan
대체 누구를 붙잡아야 하는 걸까
daeche nugureul butjabaya haneun geolkka
전에 내가 손 올렸던 어깨 앞에
jeone naega son ollyeotdeon eokkae ape
그보다 더 축 처져 버린 내 어깨는 who cares
geuboda deo chuk cheojyeo beorin nae eokkaeneun who cares
털어놓질 못해 다 털어놓질 못해
teoreonochil motae da teoreonochil motae
털어내지 못한 아픔은 결국
teoreonaeji motan apeumeun gyeolguk
내 자신을 탓해
nae jasineul tatae
탁한 공기 속에 숨을 들이켜다 보면
takan gonggi soge sumeul deurikyeoda bomyeon
불쾌함을 넘어 숨이 넘어갈 듯 헐떡거려
bulkwaehameul neomeo sumi neomeogal deut heoltteokgeoryeo
아무것도 아닌 말도 괜히 신경 쓰게 돼
amugeotdo anin maldo gwaenhi sin-gyeong sseuge dwae
아무것도 아닌 것도 아무렇지 않지 않아
amugeotdo anin geotdo amureochi anji ana
주변의 시선 날 향한 것도 아닌데
jubyeonui siseon nal hyanghan geotdo aninde
따갑게 느껴져
ttagapge neukkyeojyeo
감췄던 표정 잠깐 망보다가 들켜 드러나게 될까
gamchwotdeon pyojeong jamkkan mangbodaga deulkyeo deureonage doelkka
두려워 그래 나 두려워
duryeowo geurae na duryeowo
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
(두려워)
(duryeowo)
(두려워)
(duryeowo)
쓸쓸한 하루 끝에서
sseulsseulhan haru kkeuteseo
우두커니 선 채로
udukeoni seon chaero
고독한 밤 한가운데
godokan bam han-gaunde
애써 밝게 웃어본다
aesseo balkke useobonda
저 가로등 불빛처럼
jeo garodeung bulbitcheoreom
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
외로운 밤 한가운데
oeroun bam han-gaunde
그저 밝아 보이는 나
geujeo balga boineun na
쓸쓸한 하루 끝에서
sseulsseulhan haru kkeuteseo
또 우두커니 선 채로
tto udukeoni seon chaero
고독한 밤 한가운데
godokan bam han-gaunde
애써 밝게 웃어본다
aesseo balkke useobonda
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
가로등 불빛처럼
garodeung bulbitcheoreom
외로운 밤 한가운데
oeroun bam han-gaunde
그저 밝아 보이는 나
geujeo balga boineun na
쓸쓸한 하루 끝에서
sseulsseulhan haru kkeuteseo
또 우두커니 선 채로
tto udukeoni seon chaero
고독한 밤 한가운데
godokan bam han-gaunde
애써 밝게 웃어본다
aesseo balkke useobonda
Straatlamp (Changbin feat. BangChan)
Als een straatlamp
Als een straatlamp
Aan het einde van een eenzame dag
Sta ik daar maar wat te staan
In het midden van een eenzame nacht
Probeer ik geforceerd te lachen
Ik wil het niet laten merken, mijn zwakke zelf
Voor degenen die op mij vertrouwden, is dit een tegenstrijdigheid
Doen alsof ik sterk ben, doen alsof het me niet raakt
Ik wil gewoon iemand kracht geven
Maar ik mag hun kracht niet wegnemen
Ik heb niet de moed om een vraagteken te zetten achter de woorden 'je mag hopen'
De pijn groeit stilletjes in een kamer zonder uitgang
Ik heb het zo lang volgehouden, dat ik er ongevoelig voor ben geworden
Blijkbaar kan ik het nog wel aan, omdat ik het kan verdragen
De pleister op de wond valt uiteindelijk altijd af
Ik heb het snel geplakt, maar het gaat niet lang mee voordat het weer loskomt
Het regenwater dat op het verrotte dak valt
Kent mijn zwakke plekken zo goed, het blijft maar lekken
Ik heb iemand nodig voordat alles instort
Vraag me alsjeblieft opnieuw of het goed met me gaat, wie dan ook
Als een straatlamp
Als een straatlamp
In het midden van een eenzame nacht
Lijkt het gewoon alsof ik straal
Aan het einde van een eenzame dag
Sta ik daar weer maar wat te staan
In het midden van een eenzame nacht
Probeer ik geforceerd te lachen
Ik kan op niets vertrouwen
Ik kies ervoor om alleen op mezelf te vertrouwen
Maar nu ik wankel, vraag ik me af
Wie moet ik eigenlijk vasthouden?
Voor mijn schouder waar ik eerder mijn hand op legde
Hangt mijn schouder nog meer naar beneden, who cares?
Ik kan het niet uiten, ik kan het niet delen
De pijn die ik niet kan loslaten
Verander ik in zelfverwijt
Als ik ademhaal in de troebele lucht
Voelt het alsof ik bijna stikte van de onbehagen
Zelfs de kleinste dingen maken me onnodig bezorgd
Zelfs de onbelangrijkste dingen voelen niet onbelangrijk aan
De blikken van anderen zijn niet op mij gericht
Maar ze voelen zo scherp aan
Als ik mijn verborgen emoties even laat zien, ben ik bang dat ze ontdekt worden
Ja, ik ben bang, ik ben bang
Als een straatlamp
Als een straatlamp
(ik ben bang)
(ik ben bang)
Aan het einde van een eenzame dag
Sta ik daar maar wat te staan
In het midden van een eenzame nacht
Probeer ik geforceerd te lachen
Als die straatlamp
Als een straatlamp
In het midden van een eenzame nacht
Lijkt het gewoon alsof ik straal
Aan het einde van een eenzame dag
Sta ik daar weer maar wat te staan
In het midden van een eenzame nacht
Probeer ik geforceerd te lachen
Als een straatlamp
Als een straatlamp
In het midden van een eenzame nacht
Lijkt het gewoon alsof ik straal
Aan het einde van een eenzame dag
Sta ik daar weer maar wat te staan
In het midden van een eenzame nacht
Probeer ik geforceerd te lachen