Zabalera Begira
Urteak doaz, beti borrokan
bortxatuago, zapalduago
ilunpe ahuldua
zaborraren hatsaz jantziko
lore usteletan
gaitza apaintzeko
giza garraxia
hain erraz ez danez ixiltzen
hor dirau arbolak
berriz loratzen
Zabalera begira
ez da urrutiegi sentitzen
askatasun oihuaren
oihartzuna bertan da
Norberan jabe
bila etengabe
noiz da lortuko
noiz bukatuko
ideia landuak
irudimen bortitz zainduaz
kupidarik gabe
erasotuak
kateak estutuz
ez dute gehiegi lortuko
aske izate nahia
ez da inoiz hilko
Zabalera begira
ez da urrutiegi sentitzen
askatasun oihuaren
oihartzuna bertan da beti.
Mirada al horizonte
Los años pasan, siempre en lucha
más agotados, más desgastados
la debilidad de la penumbra
vestidos con el manto de la soledad
en los jardines de flores creídas
para pintar la tristeza
la suciedad humana
al no callar tan fácilmente
ahí están los árboles
floreciendo de nuevo
Mirada al horizonte
no se siente lejano el hogar
el eco de la libertad
resuena allí
Dueño de uno mismo
buscando sin descanso
cuándo se conseguirá
cuándo terminará
desarrollando ideas
cuidando una mente aguda
sin flechas de cupido
atacados
atando los lazos
no lograrán demasiado
el deseo de ser libre
nunca morirá
Mirada al horizonte
no se siente lejano el hogar
el eco de la libertad
siempre está allí.