No Te Drogues
Sucia elegancia, hijos de puta
Es otro día por la mañana, en el que me despierto
Sufriendo taquicardias
Donde mi madre lo niega, pero sé que llora a escondidas
Porque su pobre angelito
Se volvió un drogadicto
Mis ojos llenos de tristeza, a la soga del armario
Le parecen bonitos
Esta va por esas veces que el dealer desaparece
Cuando más lo necesito
Faltas de ortografía, en todo lo que he escrito
Cuatro piedras, seis bongazos pa’ perder el apetito
Quisiera ser una nube, flotar con los pajaritos
Si le preguntan por mí, usted jamás me ha visto
Me torcieron en ley seca, con un chingo de pisto
Si no hay sustancias, yo jamás asisto
Primero me empastillo, y después existo
Yo no creo en el amor, puta, deja te desvisto
(Mejor deja te desvisto)
La mujer que más amaba, la miré marcharse en los brazos de otro hombre
Y todo fue porque nunca pude dejar mis vicios
Hasta la fecha sigo en las pinches mismas
La Rivotril, ha sido mi suplicio
En ocasiones, sufro de pareidolia
Tiendo a ver su rostro, pero nunca lo acaricio
Ya no sé, si buscarme un psiquiatra
O contratar un abogado, loco, estoy perdiendo el juicio
Tengo el rap, mis pastillas contra el sida
Aparte del suicidio, mencióname otra salida
Listo para correr al primer canto de sirena
Saca el serrucho, cortarme las venas
Que lo que transita por ellas me ata más que las cadenas
Las drogas dejaron
Algunas secuelas
Superar las adicciones no me lo enseñó la escuela
Allá afuera está lloviendo y la bomber no cubre nada
Con la sonrisa desgastada, el alma gangrenada
A veces volando alto, otras en picada
En ocasiones llorando, también riendo a carcajadas
Abrazando mis depresiones, meditando en la cascada
Gebruik Geen Drugs
Vuil elegantie, klootzakken
Het is weer een ochtend, waarop ik wakker word
Lijdend aan hartkloppingen
Waar mijn moeder het ontkent, maar ik weet dat ze stiekem huilt
Omdat haar arme engeltje
Een junkie is geworden
Mijn ogen vol verdriet, de touw van de kast
Lijkt mooi voor hen
Dit is voor die keren dat de dealer verdwijnt
Wanneer ik hem het meest nodig heb
Spelfouten, in alles wat ik heb geschreven
Vier stenen, zes bongs om de eetlust te verliezen
Ik wou dat ik een wolk was, zweven met de vogeltjes
Als ze naar me vragen, heb je me nooit gezien
Ik werd gepakt tijdens de drooglegging, met een hoop drank
Als er geen middelen zijn, kom ik nooit opdagen
Eerst ga ik stoned, en dan besta ik
Ik geloof niet in de liefde, hoer, laat me je ontbloten
(Laat me je beter ontbloten)
De vrouw van wie ik het meest hield, zag ik weggaan in de armen van een andere man
En alles kwam omdat ik mijn verslavingen nooit kon laten gaan
Tot op de dag van vandaag blijf ik in dezelfde stront
De Rivotril, is mijn kwelling geweest
Soms lijd ik aan pareidolie
Ik zie haar gezicht, maar ik aaie het nooit
Ik weet niet meer, of ik een psychiater moet zoeken
Of een advocaat moet inhuren, gek, ik verlies mijn verstand
Ik heb de rap, mijn pillen tegen aids
Behalve de zelfmoord, noem me een andere uitweg
Klaar om te rennen bij de eerste sirene
Pak de zaag, snijd mijn aderen door
Want wat er doorheen stroomt bindt me meer dan ketens
De drugs hebben
Sommige littekens achtergelaten
De school heeft me niet geleerd om verslavingen te overwinnen
Buiten regent het en de bomber dekt niets
Met een versleten glimlach, de ziel verrot
Soms hoog in de lucht, andere keren naar beneden
Soms huilend, ook lachend van het lachen
Omarmend mijn depressies, mediterend bij de waterval