Eiti Leda
Quiero verte la cara
brillando como una esclava negra
sonriendo con ganas, nena.
Lejos, lejos de casa
no tengo nadie que me acompañe a ver la mañana.
Y que me de la inyección a tiempo,
antes que se me pudra el corazón.
Ni calienten estos huesos fríos, nena.
Quiero verte desnuda
el día que desfilen los cuervos
que han sido salvados, nena.
Sobre alguna autopista,
que tenga infinitos carteles
que no digan nada.
Y realmente quiero que te rías
y que digas que es un juego no más.
O me mates este mediodía, nena.
Entrando al cuarto, volando bajo
la alondra ya está cerca de tu cama, nena.
Quiero quedarme, no digas nada
espera que las sombras se hayan ido nena.
No veas mi capa azul
mi pelo hasta los hombros.
La luz fatal
La espada vengadora.
¿No ves que blanco soy, no ves?
¿No ves que blanco soy, no ves?
Quiero quemar de a poco
las velas de los barcos anclados
en mares helados, nena.
Este invierno fue malo
y creo que olvidé mi sombra en un subterráneo.
Y tus piernas cada vez más largas
saben que no puedo volver atrás
La ciudad se nos mea de risa, nena.
Eiti Leda
Ik wil je gezicht zien
stralend als een zwarte slaaf
met een grote glimlach, schat.
Ver weg, ver van huis
heb ik niemand die me vergezelt om de ochtend te zien.
En die me op tijd de injectie geeft,
voordat mijn hart verrot.
Of verwarm deze koude botten niet, schat.
Ik wil je naakt zien
op de dag dat de raven paraderen
die zijn gered, schat.
Op een of andere snelweg,
met eindeloze borden
die niets zeggen.
En ik wil echt dat je lacht
en zegt dat het maar een spel is.
Of dat je me deze middag doodt, schat.
De kamer binnenkomend, laag vliegend
de leeuwerik is al dichtbij je bed, schat.
Ik wil blijven, zeg niets
wacht tot de schaduwen zijn verdwenen, schat.
Zie mijn blauwe cape niet
mijn haar tot aan mijn schouders.
Het fatale licht
De wraakzuchtige zwaard.
Zie je niet dat ik wit ben, zie je niet?
Zie je niet dat ik wit ben, zie je niet?
Ik wil langzaam verbranden
de kaarsen van de ankerende schepen
in ijzige zeeën, schat.
Deze winter was slecht
en ik denk dat ik mijn schaduw in een metro ben vergeten.
En je benen worden steeds langer
weten dat ik niet terug kan
De stad lacht ons uit, schat.