Soneto Espiritual
Si de niño percibía cometas como anclas de viento
Y ahora como pájaros muertos que siguen fluyendo
En pos del filo hilo que ese niño sigue sosteniendo
Porque aún sigue vivo en algún rincón de mis adentros
Rompiendo el molde en que no supe comprimirme
La semilla que germinó bajo el eclipse
Cuando lo mismo que te libera es lo que te aflige
Vivo encerra'o en la celda de los barrotes flexibles
Tú te volviste tan yo y yo me volví tan tú
Que tuvimos que alejarnos para dejarnos ser
Caló tan hondo que llevo el corazón de doble fondo
Y ahora cabe otro cuerpo entre la espada y la pared
Será que me siento como un ciego sin tacto al palparme
El castillo de arena en la copa del árbol flotante
Tuve que descomponerme
Para poder sintetizarme y aprendí a quererme por amor al arte
Ya no hay contraste si se atora
Dualidad de onda y corpúsculo que hasta lo firme se evapora
Porque no hay mayor prisión que la ignorancia ni mayor
Sensación de libertad que aquel que elige lo que ignora
Postra equilibrio meditando en el altar
Relleno los siete mantras en este plano mental
Llevo mi música a otro estado elemental
Pinto cuadros por escrito, esto es Neo-practicismo musical
El perro no huele al gato estando encerrado
Por eso el hecho de ser preso nos ha librado
Dedicado al nacional que se lo llevó incautado
Que luego su hija bien que me lo pilla cinco el gramo
Eran tiempos malos, no hablemos de eso
Que salí invicto pero no ileso
El amor a la soledad hizo sentirse libre al preso y el
Peso de la eternidad a los dioses ansiar ser de carne y hueso
Por eso no vuelvo y a cada paso me crezco
Haciéndome sentir más denso como el viento en callejones
Lo que siento es tan difícil de entender que arranco un
Trozo de alma y lo plasmo eterno en cada mente que me oye
Check it out for them brother
Por el pa' para todo aquel que me oye
Gente de Malaga, Cámara Estudio
Va para todo aquel que me oye
Spiritueel Sonnet
Als kind zag ik vliegers als ankers van de wind
En nu als dode vogels die blijven stromen
Achter de scherpe draad die dat kind nog steeds vasthoudt
Omdat het nog steeds leeft in een hoekje van mijn binnenste
De mal brekend waarin ik me niet kon samenpersen
De zaadkorrel die kiemde onder de eclips
Wanneer datgene wat je bevrijdt, ook datgene is wat je kwelt
Ik leef opgesloten in de cel van flexibele tralies
Jij werd zo'n deel van mij en ik werd zo'n deel van jou
Dat we ons moesten verwijderen om onszelf te kunnen zijn
Het ging zo diep dat ik een hart met een dubbele bodem draag
En nu past er een ander lichaam tussen het zwaard en de muur
Voel ik me als een blinde zonder gevoel als ik mezelf aanraak
Het zandkasteel in de top van de drijvende boom
Ik moest mezelf ontleden
Om mezelf te kunnen synthetiseren en leerde van mezelf te houden omwille van de kunst
Er is geen contrast als het vastloopt
Dualiteit van golf en deeltje die zelfs het vaste doet verdampen
Want er is geen grotere gevangenis dan onwetendheid en geen grotere
Gevoel van vrijheid dan degene die kiest wat hij negeert
Staat in balans mediterend op het altaar
Ik vul de zeven mantra's in dit mentale vlak
Breng mijn muziek naar een andere elementaire staat
Schilder woorden, dit is Neo-praktisch muzikaal
De hond ruikt de kat niet als hij opgesloten is
Daarom heeft het feit dat we gevangenen zijn ons bevrijd
Gewijd aan de nationale die het in beslag nam
Die later zijn dochter het voor vijf per gram goed laat pakken
Het waren slechte tijden, laten we het daar niet over hebben
Ik kwam ongeschonden maar niet onbeschadigd uit
De liefde voor eenzaamheid liet de gevangene vrij voelen en het
Gewicht van de eeuwigheid deed de goden verlangen om vlees en bloed te zijn
Daarom keer ik niet terug en groei ik met elke stap
Me meer voelend als de wind in steegjes
Wat ik voel is zo moeilijk te begrijpen dat ik een
Stuk ziel afscheur en het eeuwig vastleg in elk hoofd dat me hoort
Check het voor hen, broer
Voor iedereen die me hoort
Mensen uit Malaga, Studio Camera
Dit is voor iedereen die me hoort