Lo Que El Tiempo Me Enseño
El tiempo me enseñó que con los años
Se aprende menos de lo que se ignora
El tiempo que es un viejo traicionero
Te enseña cuando ya llegó la hora
El tiempo me enseñó como se pudo
En la universidad arrabalera
Con la verdad prendida en una esquina
Igual que un farolito en la vereda
El tiempo me enseñó que los amigos
Se cuentan con los dedos de la mano
Por eso debe ser que no los cuento
Para pensar que tengo mil hermanos
El tiempo me enseñó que los traidores
Se sientan en la mesa a tu costado
Y el hombre que te da la puñalada
Comparte el pan con esas mismas manos
Porque no tengo nada que me sobre
Por eso es que yo digo que soy rico
Porque prefiero ser un tipo pobre
A ser alguna vez un pobre tipo
El tiempo me enseñó que las banderas
Son palos con girones que flamean
Y el mapa es un papel que se reparten
Los reyes mientras los hombres pelean
El tiempo me enseñó que la miseria
Es culpa de los hombres miserables
Que la justicia tarda y nunca llega
Pero es la pesadilla del culpable
El tiempo me enseñó que la memoria
No es menos poderosa que el olvido
Que solo el tiempo y la victoria
Se encargan de olvidar a los vencidos
El tiempo me enseñó que los valientes
Escribirán la historia con su sangre
Pero la historia escrita de los libros
Se escribe con la pluma del cobarde
El tiempo me enseñó que desconfiara
De lo que el tiempo mismo me ha enseñado
Por eso a veces tengo la esperanza
Que el tiempo pueda estar equivocado
Wat de Tijd Mij Heeft Geleerd
De tijd heeft me geleerd dat met de jaren
Je minder leert dan wat je niet weet
De tijd, die een oude bedrieger is
Leert je pas als het tijd is, weet je
De tijd heeft me geleerd hoe het kon
Aan de rand van de universiteit
Met de waarheid vast in een hoekje
Net als een lampje op de stoep
De tijd heeft me geleerd dat vrienden
Je telt met de vingers van je hand
Daarom tel ik ze niet, dat moet wel
Om te denken dat ik duizend broers heb
De tijd heeft me geleerd dat de verraders
Aan tafel naast je komen zitten
En de man die je een mes in de rug steekt
Deelt het brood met diezelfde handen
Omdat ik niets heb dat me overblijft
Daarom zeg ik dat ik rijk ben
Omdat ik liever een arme man ben
Dan ooit een arme sukkel te zijn
De tijd heeft me geleerd dat de vlaggen
Stokken zijn met stukken die wapperen
En de kaart is een papier dat wordt verdeeld
Door de koningen terwijl de mensen vechten
De tijd heeft me geleerd dat de ellende
De schuld is van de miserabele mensen
Dat de gerechtigheid lang op zich laat wachten
Maar het is de nachtmerrie van de schuldige
De tijd heeft me geleerd dat het geheugen
Niet minder krachtig is dan de vergetelheid
Dat alleen de tijd en de overwinning
Zorgen dat de verslagenen vergeten worden
De tijd heeft me geleerd dat de dappere
De geschiedenis met hun bloed zullen schrijven
Maar de geschiedenis die in boeken staat
Wordt geschreven met de pen van de lafaard
De tijd heeft me geleerd om wantrouwend te zijn
Tegen wat de tijd zelf me heeft geleerd
Daarom heb ik soms de hoop
Dat de tijd zich kan vergissen
Escrita por: Tabaré Cardozo