La Melodia de Dios
Todas las mañanas del mundo
Y esta angustia barata
El reloj amenaza y retrasa
Y la falta que haces en la casa
Cada cosa que no decís
Porque te está haciendo daño
En el nombre de mi desengaño
A la noche, te extraño, te extraño
Vivo, como siempre, desarmado sobre mí
Con vos es 4 de noviembre cada media hora
Atrasaré las horas, horas, horas
Que algo te libre de las penas acompañadoras
Cuando te sientas sola, sola, sola
Toda tu mesita de luz
Lleva el color de tu esencia
Las mañanas exigen clemencia
La catástrofe que hizo tu ausencia
Cuando se libere mi alma
De tus ojos de encanto
Cuando el frío no enfríe tanto
Los domingos y jueves de espanto
Vivo, como siempre, desarmado sobre mí
Yo buscaré algún Sol ahí
Con vos es 4 de noviembre cada media hora
Atrasaré las horas, horas, horas
Que algo te libre de las penas acompañadoras
Cuando te sientas sola, sola, sola
Cuando me faltes este otoño y se despinten solas
Tus acuarelas todas, todas, todas
No quiero nada más sin vos, no quiero estar a solas
No quiero, Barcelona dijo: Hola
Con vos es 4 de noviembre cada media hora
Atrasaré las horas, horas, horas
Que algo te libre de las penas acompañadoras
Cuando te sientas sola, sola, sola
Cuando me faltes este otoño y se despinten solas
Tus acuarelas todas, todas, todas
No quiero nada más sin vos, no quiero estar a solas
No quiero Barcelona, dijo: Hola
Atrasaré las horas, horas, horas
(Atrasaré las horas, atrasaré las horas)
Atrasaré las horas, horas, horas
(Atrasaré las horas, atrasaré las horas)
Atrasaré las horas, horas, horas
(Atrasaré las horas, atrasaré las horas)
Atrasaré las horas, horas, horas
De Melodie van God
Elke ochtend in de wereld
En deze goedkope angst
De klok dreigt en loopt achter
En de leegte die je achterlaat in huis
Elke keer dat je niets zegt
Omdat het je pijn doet
In de naam van mijn teleurstelling
Mis ik je 's nachts, mis ik je
Ik leef, zoals altijd, ongewapend met mezelf
Met jou is het 4 november om de halfuur
Ik zal de uren vertragen, uren, uren
Dat iets je bevrijdt van de pijnlijke gezellen
Wanneer je je alleen voelt, alleen, alleen
Je nachtkastje
Draagt de kleur van jouw essentie
De ochtenden eisen genade
De ramp die jouw afwezigheid veroorzaakte
Wanneer mijn ziel bevrijd is
Van jouw betoverende ogen
Wanneer de kou niet zo koud is
De zondagen en donderdagen van angst
Ik leef, zoals altijd, ongewapend met mezelf
Ik zal daar een zon zoeken
Met jou is het 4 november om de halfuur
Ik zal de uren vertragen, uren, uren
Dat iets je bevrijdt van de pijnlijke gezellen
Wanneer je je alleen voelt, alleen, alleen
Wanneer je me dit najaar mist en je aquarellen alleen vervagen
Al je aquarellen, allemaal, allemaal
Ik wil niets meer zonder jou, ik wil niet alleen zijn
Ik wil niet, Barcelona zei: Hallo
Met jou is het 4 november om de halfuur
Ik zal de uren vertragen, uren, uren
Dat iets je bevrijdt van de pijnlijke gezellen
Wanneer je je alleen voelt, alleen, alleen
Wanneer je me dit najaar mist en je aquarellen alleen vervagen
Al je aquarellen, allemaal, allemaal
Ik wil niets meer zonder jou, ik wil niet alleen zijn
Ik wil niet, Barcelona zei: Hallo
Ik zal de uren vertragen, uren, uren
(Ik zal de uren vertragen, ik zal de uren vertragen)
Ik zal de uren vertragen, uren, uren
(Ik zal de uren vertragen, ik zal de uren vertragen)
Ik zal de uren vertragen, uren, uren
(Ik zal de uren vertragen, ik zal de uren vertragen)
Ik zal de uren vertragen, uren, uren
Escrita por: Diego Lichtenstein / Gonzalo Moreno Charpentier / Santiago Moreno Charpentier / Sebastián Seoane